کودکان کار، کودکان حاشیهنشین، کودکانی که از سنین کم بار سنگین زندگی را بر دوش میکشند—آنها معنی تنبیه را خوب میدانند، چون رنج را زیستهاند. اما امید؟ امید برایشان واژهای دور و غریب است، مفهومی که هرگز در زندگیشان جای نگرفته. هیچکس برای کوچکترین تلاشهایشان تشویقشان نکرده، هیچ نوری در مسیرشان روشن نشده، و هیچ دستی برای کمک دراز نشده است. هنوز راهی طولانی در پیش داریم که کودکان ، با شوق کودکی کند، نه از سر نیاز که با آزادی انتخاب کند، و نه از سر رنج که با امید زندگی بسازد. روزی که کودکانمان در امنیت و رفاه، رؤیا ببافند و بدانند که رؤیاهایشان دستیافتنی است.
بیان دیدگاه