احتمالا خیلی غریب به نظر میرسد که کسی رادیو فردا یا صدای آمریکا را رسانههای «چپ افراطی» بنامد. اما در دنیای وارونهای کنونی نباید دیگر از چیزی تعجب کرد. ایلان ماسک فاشیست و همکار مجنونش ریچارد گرنل نماد روزهای خوش راست افراطیاند. آنها سنت نیاکان هیتلری خود را پیش میبرند، با یک تفاوت کوچک که به جای «یهود»، «چپ افراطی» نماد تمام ویژگیهایی است که فاشیسم کنونی خود را ضد آن تعریف میکند. در واقع دستگاه رهبری آمریکا خیلی خوب کانون اختلاف جهانی را یافته است: حکومت الیگارشها و میلیاردرهای فاشیست در مقابل «چپ افراطی» که گسترهی آن تقریباً تمامی جهان غیر از متحدان سرسپردهی آمریکا را در برمیگیرد. «چپ افراطی» اسم رمزی است که میتوان تمامی دستاوردهای دمکراتیک در سراسر جهان را بدان منتسب کرد: از تلاش برای بسط و گسترش حقوق دمکراتیک، حقوق جنسیتی، دفاع از طبیعت در مقابل دستاندازیهای سرمایهداری، خودگردانی، تنوع و تفاوت، مدارای سیاسی، سیاست هویت و از همه مهمتر کثرتباوری که از افتخارات لیبرالیسم پسامدرن در دهههای اخیر بهشمار میآمد.
در واقع ما با شورشی همهجانبه علیه همان سیاست پسامدرنی روبرو هستیم (نماد ایدئولوژیک نولیبرالیسم؟) که در چند دههی گذشته علیه سیاست طبقاتی کمونیستها شورید: یادمان نرفته که مدافعان جامعه مدنی مدعی بودند که اکنون دوران همبستگیهای طبقاتی نیست، و در مقابل، جنبشهای اجتماعیِ مبتنی بر هویتهای دیگر و مقاومت در برابر ستمهای دیگر را برجسته میکردند، جنبشهایی که به مسائل جنسیت، نژاد، قومیت، گرایش جنسی و مانند آن میپرداختند. میگفتند این تحولات به طرزگستردهیی دامنهی انتخاب فردی را در الگوهای مصرفی و سبكِ زندگی گسترش میدهند. جهتگیری این بود كه باید از ایدهی سوسیالیسم دست بشوییم و به جای آن دموکراسی را قرار دهیم، یعنی مفهومی كه برخلاف تلقی سوسیالیسم سنتی برای طبقه «اولویت» قائل نیست، اما بهیكسان با تمام ستمها برخورد میكند.
اکنون بازی به آخر رسیده. فاشیسم عریان پا به صحنه گذشته و با دستی آهنین زیر بساط بازی با کارت «جامعهی مدنی» زده. دو جنس داریم. تفاوت بیتفاوت. عزیزم استخراج کن استخراج. حقوق بشر مال کسی است که معادن بکر دارد و بیجهت نیست زلنسکی با وقاحت تمام معادن کشورش را تقدیم عالیجناب میکند. احترام به حقوق اقلیتها؟ خانم {خبرنگار افغانی معترض به سیاستهای تبعیض جنسیتی طالبان} صدایتان زیباست اما من نمیفهمم. خوش باشید! و توسعه کشورهای جهان سوم : ریورا در غزه و زمین کوبیده و شخمزده در تهران: ایرانیها نمیخواهند بمیرند!
اکنون باید متحمل عقوبت سیاستی شویم که به جای امیدهای جهانروای سوسیالیسم و سیاستهای یكپارچه برای مبارزه با استثمار طبقاتی، به مبارزاتِ خاص و اساساً بیارتباطی تن داد كه در نهایت به تسلیم به سرمایهداری انجامید. با دوران مهیب و خوفناکی روبرو هستیم.
منبع: جُغد مینروا
مطالب قدیمی:
پیام اعلام مخالفت خامنه ای با مذاکره با آمریکا برای مردم
بیانیه مشترک سازمانهای حقوق بشری در محکومیت سرکوب معلمان کُردستان و حمایت از حقوق صنفی و مدنی آنها
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه