در این گزارش، پنج زن معترض که از سوی طالبان بازداشت و زندانی شدهاند، روایتهایی از شکنجههای فیزیکی و روانی خود را از بازداشتگاههای طالبان در کابل بیان کردهاند. آویزانکردن از پا، بستن پلاستیک به سر و صورت، بستن دستها به پشت، نگهداشتن در اتاقهای نمناک، لتوکوب با کمربند، گذاشتن میل کلاشینکوف در بیخ گوش و تهدیدکردن به مرگ، از جمله مهمترین شکنجههایی بودهاند که این زنان در زندانهای طالبان تجربه کردهاند. دشنامدادن رکیک، توهینکردن، فاحشهخواندن، خطابکردن بهعنوان و جاسوس… این زندانیان از شکنجههایی بوده که آنان تجربه کردهاند. با مشکلات شدید روحی و روانی دست و پنجه نرم میکنند. دو تن از این زندانیان سابقِ طالبان تایید کردند که در حالت برهنه و نیمهبرهنه از آنان اعتراف اجباری گرفته شده تا دیگر در برابر سیاستهای این گروه اعتراض نکنند. نداشتن حق دسترسی به وکیل ، عدم ارتباط با خانواده… سلولهای انفرادی و عدم دارو و درمان برای قاعدهگی از مشکلاتی بوده که این زندانیان با آن مواجه بودهاند…
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه