در هفته ای که گذشت سرکوب ها به اشکال مختلف از سوی نیروهای امنیتی پی گرفته شد. تا همین امروز حداقل چهارده تن از شهروندان و فعالین مدنی در شهر مهاباد بازداشت شدند. بازداشت شده گان به بازداشتگاه اطلاعات سپاه در ارومیه منتقل شده اند. زانیار سیداحمدی، سیامند سیداحمدی، آرام مبذوله، یوسف قال، قادر خرامان فر، جلال صدفی، کمال مسعودی ، ایوب رسولی، ریبوار رسولی، سالار شمسبرهان، عبدالله قوه، رحمان دانا، شوانه جهانیفر و نازنین الیاسی از جمله ی این بازداشت شده گان هستند. برای بازداشت این فعالین هیچ حکم قضائی ارائه نشده است.
افزایش فشار بر زندانیان، بهویژه زندانیان سیاسی، در زندان وکیلآباد مشهد هم چنان ادامه دارد. حاکم کردن شرایط نامناسب و غیرانسانی بر بندهای زندان، کمبود شدید امکانات اولیه و نقض گسترده حقوق بشر زندانیان از جمله شیوه هائی است که از سوی مسئولین زندان علیه زندانیان و بویژه زندانیان سیاسی و بازداشت شده گان جنبش «زن زندگی آزادی» که تعدادشان حداقل یکصد و سی نفر می باشد، بکار گرفته می شود. فرسودگی تجهیزات، فقدان بهداشت، نامطبوع بودن آب آشامیدنی و غذا، در کنار اعمال فشار و تهدید به تبعید و تشدید مجازات به حدی است که گویا زندانیان در آنجا گروگان گرفته شده اند.
تحمیل شرایط نامناسب تنها مختص به زندانِ وکیل اباد مشهد نیست. شریفه محمدی در زندان لاکان رشت به بیماری عفونی در انگشت پای خود مبتلا گشته است. آلودگی باعث شده که این عفونت به انگشت های دیگرهم سرایت کند.
هفته ای که دیگر به روز پایانی اش رسیده ایم هفته ای بود که پررنگ شدنِ خبرِ اجرای حکم اعدام سامان محمدی خیاره در زندان قزل حصار کابوس وی و خانواده اش شد. با احترام یاد می کنیم از تلاش خانواده های دادخواه سنندجی که در همین هفته با حضور در منزل یکی از دادخواهان، خواستار لغو حکم اعدام سامان محمدی، امین قنبری، وریشە مرادی، و پخشان عزیزی شدند. آخرین خبر اینکه روز چهارشنبه سامان از پای چوبه ی دار به سلولش بازگردانده شد.
صابون سرکوب و بی توجهی به حقوق انسانی به تن پناهجویان و مهاجرین هم خورده شد. فرمانده انتظامی تهران بزرگ اعلام کرد که حدود یکصد و شصت تا یکصد و هفتاد هزار نفر از اتباعِ به گفته ی وی غیرمجاز را شناسائی و از کشور طرد کرده اند. اینکه یک مقام امنیتی و نظامی ی مسئول در ارائه آمار ده هزار نفر انسان را با واژه ی «حدودا» ندیده می گیرد در نوع خود بی نظیر است. صحبت از ندیده گرفتن ده هزار جان است که به دنبال دستیابی به یک زندگی ی انسانی به سرابِ جمهوری جهل و سرکوب گرفتار آمده اند.
تلاش جمهوری اسلامی در حوزه سرکوب نه تنها نتیجه ای را که آنها انتظارش را می کشیدند برایشان حاصل نکرده، بلکه ادامه اعتراضات دامنه دار در کارزار سه شنبه های نه به اعدام، جای پای خود را در بین زندان های بیشتری محکم تر کرده است. این هفته ما شاهد پیوستن زندانیان زندانهای طبس و خورین ورامین به این کارزار بودیم. تاکنون زندانیان بیست و هفت زندان از کارزار سه شنبه های نه به اعدام حمایت کرده و خواهان پایان دادن به صدور احکام ضدّ انسانی اعدام شده اند.
این گزارش نشان می دهد که رژیم از مجموعه سرکوب های تاکنونی پاسخ مورد انتظار خود را دریافت نکرده است. کور کردن چشم، صدور گسترده ی احکام اعدام، بازداشت و شکنجه، احضار و تبعید همه و همه ی این شیوه ها قرار است تزلزل رژیم را پنهان کنند. علیرغم این سرکوبها شاهد گسترده تر شدن مقاومت مردم علیه رژیم هستیم. مقاومت گسترده ی بخش های مختلف اجتماع علیه قانون حجاب و عفاف آخرین نمونه ی آن است. روز به روز وضعیت رژیم متزلزل تر از پیش می شود. آنها برای ماندن نیاز به سرکوب -در همه اشکال آن- دارند و سرکوب هم دیگر کارکرد خود را از دست داده و جواب نمی دهد.
پنجشنبه بیست و نهم آذرماه هزار و چهارصد و سه
مطالب پیشین:
قطع برق، گاز، آب و آلودگی هوا: زمستانی سخت در پیش است
فضای مجازی، ابزار نوین مشارکت و تصمیم سازی تشکل های مستقل
خامنه ای: قیاس جمهوری اسلامی با رژیم ساقط شده اسد دل مردم را خالی می کند و«جرم» است
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه