عصیان میکنم، پس هستم؛ گذشته از جان باید گذشت از طوفانها…
دکتر حسن باقرینیا: عصیانگری، به عنوان یک عمل انسانی و اخلاقی، همواره در تاریخ بشر نقش مهمی ایفا کرده است. در برابر نظامهای توتالیتری و قوانین تبعیضآمیز، نافرمانی مدنی نه تنها یک حق بلکه یک مسئولیت است.
نخست، عصیانگری به ما یادآوری میکند که انسانها فراتر از قوانین و مقررات هستند. قوانین تبعیضآمیز، که معمولاً بر اساس قدرت و کنترل شکل میگیرند، نمیتوانند حقیقت انسانی را تعیین کنند. به عنوان شهروندان مسئول، ما باید در برابر این قوانین ناعادلانه ایستادگی کنیم.
دوم، نافرمانی مدنی میتواند به تغییرات مثبت منجر شود. تاریخ نشان میدهد که بسیاری از جنبشهای اجتماعی و تغییرات بنیادین از دل عصیانگری و اعتراضات شکل گرفتهاند. این عمل میتواند الهامبخش دیگران باشد و باعث ایجاد یک جنبش گستردهتر برای عدالت و آزادی شود.
سوم، نافرمانی در برابر قوانین تبعیضآمیز میتواند به آگاهی عمومی کمک کند. وقتی افراد در برابر ظلم و ستم ایستادگی میکنند، توجه جامعه به مسائل مهم جلب میشود و این آگاهی میتواند به تغییرات اجتماعی منجر شود.
عصیانگری یک عمل انسانی است که نشاندهنده شجاعت، همبستگی و تعهد به اصول اخلاقی است. به عنوان شهروندان مسئول، ما باید از حق خود برای نافرمانی استفاده کنیم و برای دنیایی عادلانهتر تلاش کنیم. این نه تنها وظیفه ماست بلکه نشانهای از انسانیت ماست.
هموطن عزیز: تن به سرکوب ندهیم؛ هر کداممان یک قدم برداریم، کار استبداد تمام است؛ شجاعت را از پرستو بیاموزیم؛ او جان تازهای به جنبش زن زندگی آزادی داد.
او گفته: خیال کنیم این وطن زیبا را؛ آری؛ رویا داشته باشیم؛ رویای آزادی؛ رویای یک رقص بیوقفه از شادی.
بیست و سوم آذر ۱۴۰۳
منبع: دیار یاران آزادی
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه