پیشنویس قطعنامه «وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران» روز چهارشنبه ۳۰ آبان ۱۴۰۳ در کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد به تصویب رسید. این قطعنامه افزایش «نگرانکننده» مجازات اعدام در ایران از جمله براساس اعترافات اجباری و بدون طی شدن فرآیندهای عادلانه قضایی را محکوم میکند. این قطعنامه که در مرحله بعد باید در مجمع عمومی به رای گذاشته شود با ۷۷ رای موافق در مقابل ۲۸ رای مخالف و ۶۶ ممتنع تصویب شد
این قطعنامه همچنین نسبت به ادامه استفاده از مجازات اعدام علیه افراد زیر سن قانونی ابراز نگرانی میکند و از رژیم جمهوری اسلامی میخواهد به استفاده «گسترده و نظاممند» از بازداشتها و دستگیریهای خودسرانه پایان دهد. تصویب این قطعنامه بلافاصله با واکنش جمهوری اسلامی مواجه شده که آن را به عنوان حرکتی «مغرضانه و با انگیزه سیاسی» رد کرد..
در هفته های اخیر صدور حکم اعدام و هم چنین اجرای احکام اعدام بشدت افزایش یافته و جمهوری اسلامی زندانها را به قتلگاه زندانیان و زندانیان سیاسی تبدیل کرده است. در هفته گذشته دست کم ۱۷ زندانی اعدام شده اند که در میان آنان یک زن نیز وجود داشته است.
به گزارش نهادهای حقوق بشری، ۱۰ تن در زندان قزلحصار کرج و ۷ تن دیگر هم در زندانهای ارومیه، کاشان، تبریز و آمل اعدام شدهاند.
در میان زندانیان سیاسی به بچه های اکباتان حکم اعدام داده اند و پخشان عزیزی و وریشه مرادی هم چنان به اتهام بغی حکم اعدام دارند. ۳۷ روز است ۴ زندانی سیاسی و فعال اهوازی زیر حکم اعدام را در سلول انفرادی برای اجرای حکم اعدام قرار داده اند.
جمهوری اسلامی با تشدید اعدامها می خواهد این پیام را به جامعه القا کند که علیرغم هر میزان فقر و فلاکت و نارضایتی، واکنش اعتراضی در شکل عصیان و شورش را تحمل نکرده و با اعدام کیفر می دهد. به همین دلیل هم زمان با تشدید فشارهای چند جانبه به مردم، این روزها برخی از مسئولان نظام با اشاره به «اغتشاشات آتی» برای مردم خط و نشان می کشند. خود بهتر از هر کس می دانند نتیجه اين فشارهای وارده بر مردم، طغیان و انفجار است. حاکمیت در پی آن است که از اعدام های گسترده زندانیان بی پناه به عنوان وسیله سرکوب و ارعاب استفاده کند و با همین هدف در هفته های اخیر صدور احکام و اجرای احکام اعدام افزایش یافته است؛ به طوریکه به گزارش نهادهای حقوق بشری شمار اعدام شدگان در ماه اکتبر سال جاری در بیست سال گذشته بی سابقه بوده است.
در راستای از کار انداختن ماشین قتل عام سازمان یافته حکومتی، رساتر کردن اعتراض نسبت به اعدام به هر شکل ممکن حائز اهمیت حیاتی است. تجمعات اعتراضی علیه احکام اعدام که در خارج کشور در هفته گذشته صورت گرفته و تداوم آنها پیگیری می شود، در واداشتن حاکمیت به عقب نشینی مهم است. بعلاوه در شرایط اوج گیری صدور و اجرای احکام اعدام، تصویب قطعنامه کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد و اشاره اش به افزایش اعدام ها در ایران مهم است و نشان می دهد دنیا صدای اعتراض زندانیان به احکام اعدام و صدای بلند کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» زندانیان در ایران را شنیده است. بی گمان زندانیانی که جان خود را در کف دست گرفته و هر سه شنبه در زندانها علیه اعدام ها اعتصاب غذا می کنند و همبستگی شان اکنون گسترش یافته و زندانهای زیادی را دربر می گيرد ، نقش درجه اول در رساندن صدایشان به دنیا را داشته اند. ما مرهون مقاومت و مبارزه درخشان زندانیان در ایران هستیم. از سوی ديگر کسانی که عنوان اصلاح طلبی را یدک می کشند و از زاویه دفاع از دولت پزشکیان این قطعنامه را رد و آنرا محکوم می کنند، دستشان در خون اعدامی هاست و دیگر نمی توانند بگویند ما فقط قوه مجریه را در اختیار داشتیم و قوه قضائیه به ما مربوط نیست. آنها نه تنها شریک جنایات رژیم هستند بلکه به واسطه حضورشان در قدرت و دفاع از شرایط تداوم قتل عام سازمان یافته حاکمیتی بخشی از عوامل این جنایات به حساب می آیند. مبارزه علیه اعدام با پیوستن اقشار و گروههای مختلف و گنجاندن شعارهای اعتراض به اعدام در میان سبد مطالبات این بخش ها، گام مهمی در فراگیرتر شدن این مبارزه است.
اتحاد کارگران انقلابی ایران
اول آذر هزار و چهارصد و سه
مطالب قبلی
تجمع اعتراضی هزاران معلم بازنشسته در مقابل مجلس: گسترش دامنه جنبش مطالباتی مزد و حقوق بگیران
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه