در هفته های ابتدائی پس از بازگشائی دانشگاه ها شاهد اعتراض صنفی دانشجویان به بالا بردن شهریه تحصیل در دانشگاه بودیم. در حوزه سیاست و ایدئولوژی دعوت بسیج دانشجوئی دانشکده ی علوم اجتماعی از حمید نوری، یکی از دست اندرکاران کشتار زندانیان در دهه ی شصت، برای حضور در دانشکده، با اعتراض برحقّ بخشی از دانشجویان با شعار «کشته ندادیم که سازش کنیم – مهمون قاتل را ستایش کنیم» روبرو شد. در رابطه با تبعیض جنسیتی هم شاهد نافرمانی درخشان آهو دریائی دانشجوی دانشگاه علوم تحقیقات بودیم. نافرمانی ی که حماقت رژیم در بکار گرفتن شیوه های منسوخ اسلاف ماقبل خود در الصاق تهمت بیمار روانی بودن به معترضین را به نمایش گذاشت.
در این هفته که در نیمه راه آن هستیم دو حادثه و رخداد که حاصل حاکمیت امنیتی ها بر دانشگاه است ، زخمی دیگر بر پیکر دانشجویان وارد ساخت.
خبر اول اینکه امیرمهدی چگینی، دانشجوی ورودی رشته شیمی کاربردی سال ۱۴۰۳ دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی پس از سقوط از طبقه چهارم ساختمان خوابگاه جان خود را از دست داد. گزارش شبکه های مستقل دانشجوئی حاکی از این است که قفل بودن درب خوابگاه دانشجوئی و ناهماهنگی مسئولین حراست و امنیت، مانع از دسترسی سریع آمبولانس اورژانس به دانشجوی مصدوم شد. امری که در نتیجه باعث شد امیرمهدی چگینی روز بعد براثر شدت خونریزی و ضربه مغزی جان خود را از دست بدهد.
خبر دوم را خشایار سفیدی، دانشجوی دانشگاه هنر تهران در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرد. او نوشت: پیرو پرونده ای که پس از تحصن و اعتصاب غذا در خانه ی موسیقی ایران در اعتراض به صدور حکم اعدام برای اقای توماج صالحی برایم تشکیل شد، با توجه به ردّ درخواست تجدید نظر در دادگاهِ تجدیدِ نظر و هم چنین ردِّ درخواستِ اعاده ی دادرسی، روز یکشنبه بیستم آبان هزار و چهارصد و سه، برای اجرای حکم یکسال حبس به زندان اوین می روم. از دوستانم و بویژه دانشجویان دانشکده ی موسیقیِ دانشگاه هنر تهران، که فارغ از آنکه با من هم افق بودند یا خیر، امّا از حقّ اعتراضِ مدنی و صنفی ی من حمایت کردند سپاسگزارم.
صدور و اجرائی کردن حکم زندان علیه یک دانشجو، که به حکم اعدام توماج صالحی اعتراض داشته، وحشت رژیم را از دانشجویان معترض، که اتفاقا جامعه آنها را به عنوان وجدان بیدار و آگاهِ خود به رسمیت شناخته است، را از پیش نمایانتر می کند. آنها دانشجوئی را به جرم اعتراض به حکم اعدامی- که ماهها پیش از سوی دادگاه های همین رژیم لغو شده است- به زندان می اندازند تا وحشت خود را زیر سایه ی این احکام پنهان کنند.
اعتراض به پولی کردن دانشگاه، اعتراض به حضور عامل کشتار زندانیان در دهه ی شصت، تشدید اعتراض به سرکوب جنسیتی دانشجویان، تحصن و تجمع اعتراضی دانشجویان دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین و نمایندگان شورای صنفی در ساختمان مرکزی در باب معضل اورژانس و ناکارآمدی مسئولین و صدور حکم زندان برای دانشجویانی که به رویدادهای سیاسی ی که بطور مستقیم مردم و دستاوردهای انقلابی جنبش زن زندگی آزادی را هدف قرار می دهد، بر یک نکته مهم صحه می گذارد: این سرکوب ها نه تنها نتوانسته جنبش دانشجوئی را وادار به سکوت کند، بلکه دانشجویان در بخش های مختلف پرچم آزادی و عدالتخواهی و همبستگی با جنبش مردم را هم چنان برافراشته نگه داشته اند.
چهارشنبه بیست و سوم آبان ماه هزار و چهارصد و سه
مطالب قبلی:
گلرخ ایرایی: بچه های اکباتان را فراموش نکنیم و برای آزادی و رهایی شان از وضعیتی که در آن گرفتار آمده اند، مبارزه کنیم!
در مدارس دخترانه ایران چه می گذرد؟ خودکشی دو دانش آموز در یک هفته
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه