طی پنج روز اخیر زنجیره ای از اعتصابات و تجمعات اعتراضی پرستاران، کادر آزمایشگاه و رادیولوژی، همچنین پرسنل اورژانس ۱۱۵ در بیمارستان های افشار و صدوقی یزد، بیمارستان های شهرهای بوشهر، زنجان، مشهد، مجموعه بیمارستان های کلیدی شیراز از جمله بیمارستان رجایی و بیمارستان چمران، همچنین بیمارستان شریعتی فسا، بیمارستان ضیایی شهرستان اردکان، بیمارستان بهشتی قم، بیمارستان مطهری جهرم، بیمارستان خمینی در ارومیه، بیمارستان حضرت ولیعصر شهرستان بافق و بیمارستان شهرستان رامهرمز درگرفته است.
اعتراضات و اعتصابات پرستاران و کادر درمان در روزهای اخیر و در آستانه ی روز پرستار را که در مواردی مثل بیمارستان های یزد چند روز متوالی ادامه یافته، می توان موج دوم اعتراضات پرستاران پس از اعتراضات سراسری مردادماهِ آنها تلقی کرد.
واقعیت این است که پرستاران برای پیگیری مطالبات خود چاره ای جز برگزاری تجمع و تحصن ندارند. پس از اعتراضات سراسری مردادماه پرستاران در بیش از پنجاه بیمارستان و مرکز درمانی کشور، مسئولین وزارت بهداشت با پادرمیانیِ خانه پرستار، با هدف پایان دادن به اعتراضات پرستاران به آنها وعده تحقق مطالبات شان تا روز پرستار را دادند. اما روز پرستار از راه رسید و وعده پرداخت معوقات پرستاری عملی نشد.
آنها به جای اصلاح تعرفه پرستاری دقیقا همانند آنچه که برای پزشکان اجرا میکنند، حق تعرفه گذاری ها را بعد از ماهها تاخیر با پرداخت چند صد هزار تومان ماست مالی کردند، اجبار پرستاران به اضافه کاری را حذف نکردند؛ تا دیگر مطالباتِ پرستاران مبنی بر استخدام نیروهای جدید براساس استاندارد جهانی در خصوص «نسبت پرستار به تخت» و استخدام نیروهای طرحی دوران کرونا، نیروهای ۸۹ روزه، نیروهای شرکتی و قراردادی را عملی نکنند و شدّت بهره کشی از نیروی کار پرستاران که یک نمونه عریان از اجرای سیاست های ناعادلانه نئولیبرالی در حوزه بهداشت و درمان است به جای خود برقرار بماند، تعویق شش ماهه پرداخت دستمزد اضافه کاری ها هم در برخی موارد به جای خود باقی ماند، نسبت به مطالبه «اصلاح حکم پرستاران بر اساس نرخ تورم به ویژه حق شاغل، حق شغل، حق مسکن، حق ایاب و ذهاب» بکلی بی توجهی صورت گرفت و حتی حرفی از «اجرای صحیح قانون مشاغل سخت و زیان آور و ارتقاء بهره وری» به میان نیامد. پرستاران قرار نیست نظیر پرسنل ایرانخودرو، وزارت نفت و… غیره از افزایش کیفیت رفاهیات برخوردار شوند.
از میان همه مطالبات اصلی ی پاسخ نگرفته پرستاران در فاصله موج اول تا دوم اعتراضی تنها افزایش مبلغ اضافه کاری از بیست به هشتاد هزار تومان صورت گرفته است. در عوض در همین بازه زمانی شاهد تهدید به اخراج و بازداشت گروه هایی از پرستاران در مراکز درمانی مختلف بودیم. وعده های رسیدگی به مطالبات پرستاران در پایان موج اول اعتصاب و اعتراضات پرستاران و کادر درمان بیمارستان ها تا روز پرستار به شرط سکوت معترضان و پایان دادن به اعتراضات، دروغ از آب درآمد. همه آن وعده ها با هدف شکاف انداختن در میان مطالبه گران و جلوگیری از شکل گیری تشکل های مستقل پرستاران مطرح شده بود.
سرنوشت مطالبات پرستاران و رو شدن دروغ گویی و وقت کشی مسئولان نسبت به این مطالبات، بار دیگر حقیقتی را که هزار بار به شکل های مختلف، در سطوح متفاوت و برای لایه های مختلف جنبش مطالباتی تجربه شده، به سطح کشیده است: هیچ چیز را بدون گسترده ترین و پیگیرترین رویکرد اعتراضیِ نتیجه محور، محکم ترین و پایدارترین اتحاد عمل مطالباتی مستقل از همه جناح ها و دسته بندی های حکومتی، و بدون همگرایی های نهادینه با لایه های همسرنوشت مطالبه گر نمی توان بدست آورد. اگر هم امواج اعتراضی پرستاران و کادر درمان، به عقب نشینی جزئی و دوره ای، در زمینه ای معین از سوی مسئولان منجر شود، به مجرد از هم پاشاندن معترضان با رویکردهای امنیتی، همان را هم پس می گیرند. ضمن این که همان عقب نشینی را هر قدر که بتوانند آگاهانه و عامدانه به چنان شکل نارسا و شرم آوری پیش می برند که مطالبه گران عطایش را به لقایش ببخشند.
بازنشستگان تامین اجتماعی می توانند نمونه های متعددی از خدعه و نیرنگ های مسئولان و وعده های دروغ آنها را بر سر اجرای همسان سازی، و معلمان بر سر نحوه اجرای پر تناقض مطالبه رتبه بندی بیان کنند. بی دلیل نیست که یکی از شعارهای بازنشستگان تامین اجتماعی «اجرای همسان سازی، بدون حقه بازی» است.
در مورد پرستاران هم به شکل مضاعف همینطور است. در واقع توطئه گری و رویکردهای موذیانه ی امنیتی، طرح های تفرقه افکنانه به منظور جلوگیری از اتحاد پرستاران و مخصوصا جلوگیری از ایجاد تشکل های مستقل پرستاران و کادر بهداشت و درمان، و فشارهای علنی و پشت پرده به آنان به خاطر حساسیت شغل پرستاری و ارتباط آن با سلامت عمومی جامعه بیشتر و پیچیده تر است. برطرف ساختن موانع تحقق مطالبات پرستاران مهم ترین چالش های پیش رو در برابر آنان است و فائق آمدن بر این چالش ها اصلی ترین اولویت مطالبه گری پرستاران و کادر بهداشت و درمان است.
پنجشنبه هفدهم آبان ماه هزار و چهارصد و سه
مطالب قدیمی تر:
پیوند مطالبات خاص و عام، بستر گسترش همگرایی و الگوی فراگیری جنبش مطالباتی
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه