جمهوری اسلامی از شدت گرفتن فضای جنگی در کشور استفاده کرده و اعدام ها را گسترش داده است. طی ۱۷ روز بیش از صد زندانی در ایران اعدام شده اند. گزارشات حقوق بشری نشان می دهد، از ابتدای ماه اکتبر سال جاری میلادی، برابر با بازه زمانی ۱۰ مهر تا ۲۶ مهر، دستکم ۱۰۰ زندانی در زندانهای ایران اعدام شدند. طبق این آمار، جمهوری اسلامی در طی ۱۷ روز، در هر روز حدود شش نفر را اعدام کرده است.
یک نهاد حقوق بشری شنبه ۲۸ مهرماه در گزارشهایی اعلام کرد که هفت نفر در روز چهارشنبه ۲۵ مهر و یک نفر هم در روز سهشنبه ۲۴ مهرماه اعدام شدند. در قزلحصار کرج در بامداد چهارشنبه شش نفر اعدام شدند که چهار نفر آنها افغانستانی بودند. اتهام این شش نفر مرتبط با «مواد مخدر» و «قتل عمد» اعلام شد. اعدام این شش زندانی تا زمان تنظیم این یادداشت هنوز در رسانههای کشور و یا منابع رسمی اعلام نشده است.
این رویه حکومت اعدامی است که هر بار با بحران جدیدی در سیاست های خارجی اش مواجه می شود، و یا افکار عمومی را به سمت آن می کشد، اعدام ها را گسترش می دهد. همه به یاد داریم که سال گذشته نیز بعد از هفت اکتبر، و حمله حماس به اسرائیل، تحت فضای بوجود آمده در منطقه اعدام ها را در ایران افزایش داد. این بار نیز از فضای جنگی حاکم بر کشور استفاده کرده، زندانیان بی پناه را اعدام می کند و هزینه مواجه شدنش را با شرایط بحرانی ابتدا با سفت کردن طناب دار بر گردن زندانیانی می پردازد، که در صف بی دفاع ترین بخش مردم قرار دارند.
البته مجازات اعدام از ابتدای شکل گیری جمهوری اسلامی همواره به عنوان سلاحی در دستش برای گسترش سرکوب و هم چنین انتقام جویی عمل کرده است. هم اکنون ۴۱ زندانی سیاسی با اتهام بغی و با حکم اعدام مواجه اند، که چهار زندانی سیاسی و شهروند عرب محبوس در زندان شیبان اهواز در حال حاضر، در خطر جدی و فوری اجرای حکم اعدام قرار دارند. در شرایط بحرانی مبارزه بر علیه لغو احکام اعدام، در وضعیت دشوارتری قرار می گیرد. البته کارزار سه شنبه های نه به اعدام زندانیان که هفته سی و هشتم خود را با اعتصاب غذای زندانیان در در ۲۲ زندان کشور، پشت سر گذاشت، اکنون در صف مقدم جنبش لغو اعدام، و در حالی که زندانیان با در کف گرفتن جان خود با اعدام مقابله می کنند، مانعی جدی در برابر جمهوری اسلامی برای اعدام های افسار گسیخته است. فراموش نکنیم این رژیم، اعدام ها و قتل عام زندانیان دهه ۶۰ و به ویژه تابستان ۶۷ را که طی آن در کمتر از یک ماه حدود پنج هزار زندانی سیاسی را به چوبه های دار سپردند، در کارنامه خود دارد و آن چه موجب می شود نتواند دست به چنین کشتارهایی بزند، نه تغییر ماهیت حکومت اسلامی که رهبرش خدای اکنون را همان خدای دهه ۶۰ نامید، بلکه مقاومت جامعه در مقابل جمهوری اسلامي و مقابله جامعه و افکار عمومی در مقابل چنین قتل عام هایی است. مبارزه علیه اعدام مستلزم بلندتر کردن صدای اعتراض به اعدام ها در همین شرایط جنگی و حمایت هر چه گسترده تر از کارزار نه به اعدام و مقاومت زندانیان سرافرازی است که همه زندگی و هستی خود را در صف مقدم مبارزه کف دست گرفته اند و به اعدام ها اعتراض می کنند.
دوشنبه سی ام مهر هزار و چهارصد و سه
مطالب مرتبط:
سرکوب، اعدام، گرسنگی و ریاضت کشی در بطن فضای جنگی
صلح طلبی در فضای جنگی کنونی
گلرخ ایرایی: برای لغو مجازات اعدام باید به مخالفت همهجانبه با آن برخاست
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه