در دنیای امروز دسترسی به اینترنت به ویژه اینترنت آزاد از جمله لوازم تضمین حقوق اساسی و ابتدایی شهروندان محسوب میشود. حق آزادی بیان، حق دسترسی آزادانه به اخبار و اطلاعات، حق دسترسی به آموزش و تحصیل و حق اشتغال از جمله حقوقی هستند که امروزه بدون دسترسی به اینترنت آزاد عملا قابل تحقق نیستند. همین ضرورت و تاثیر بهرهمندی از اینترنت آزاد در دسترسی به دیگر حقوق انسانی است که کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل را بر آن داشت تا در تابستان ۲۰۱۶ با تصویب قطع نامهای ایجاد هرگونه محدودیت در دسترسی به اینترنت را مصداق «نقض حقوق بشر» بداند. بر اساس این قطعنامه هرگونه اخلال عامدانه و آگاهانه در دسترسی آزادانه به اینترنت از سوی حکومتها به ویژه جلوگیری از روند گردش آزاد اطلاعات در فضای اینترنت محکوم بوده و به معنی نقض حقوق اساسی و ابتدایی انسانی است. این قطعنامه همچنین به ماده ۱۹ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی استناد کرده است؛ همان میثاقی که به عنوان یکی از مهمترین اسناد حقوق بشری در سال ۱۹۶۶ توسط مجمع عمومی سازمان ملل به تصویب رسید. بر اساس این ماده، حق آزادی بیان شامل دسترسی، کسب، انتشار، جستجو و ابراز آزادانه اطلاعات و افکار است که از حقوق اساسی بشر به شمار میآید. این حقوق که در زمره نسل اول حقوق بشر قرار میگیرند، تحت هیچ شرایطی قابل سلب یا انکار نیستند و نمیتوان مشروعیت آنها را نفی کرد. علاوه بر تاکید اسناد بینالمللی حقوق بشری بر لزوم دسترسی آزاد به اینترنت، زندگی جوامع امروزی نیز برای تأمین نیازهای اساسی خود به شدت به اینترنت وابسته است. ارتباطات اینترنتی در جهان امروز، حقوق انسانی را به ویژه در نسل دوم حقوق بشر، شامل آموزش، بهداشت، درمان، کار و زندگی شرافتمندانه و سعادتمندانه، به شکل فزایندهای تحت تاثیر قرار داده است. به ویژه پس از شیوع ویروس کرونا، اهمیت دسترسی به اینترنت برای بهرهمندی از آموزش و درمان بیشتر شده است و قطع یا اختلال در آن، مستقیما منجر به نقض حقوق شهروندی و اختلال در تامین نیازهای اولیه انسانی میشود. / دادبان
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه