رسانه ها از انتشار نامه ۳۹ نماینده مجلس به شورای عالی امنیت ملی و درخواست آنها درباره تجدید نظر در دکترین دفاعی جمهوری اسلامی خبر داده اند. نویسندگان نامه خواستار تولید سلاح هسته ای برای پاسخ به تهدیدات اسرائیل شده اند. نماینده مجلس از مشهد که از امضاکنندگان این نامه است به ایسنا گفته: «امروز دیگر ما نباید فقط خودمان را ببینیم بلکه ما درباره جبهه مقاومت ادعاهایی داشتیم و بر سر آنها نیز ایستادهایم و امروز چشم امید این جبهه به جمهوری اسلامی ایران است.»
امضاکنندگان نامه تنها نیستند، همسو با گرایش اصولگرایان افراطی شکست خورده در جریان انتخابات اخیر، بخشی از نیروهای نظامی و امنیتی و سپاهی هستند که روزنامه جوان دیدگاههای آنها را بیان می کند. این روزنامه در سرمقاله مورخ سوم اکتبر ماه جاری با اشاره به « ضعف و سستی بنیانهای قدرت مادی نهادهای اجتماعی» نظیر دولت «یک راهحل فوری در دسترس» را «تغییر در دکترین هستهای ایران» ذکر کرد و نوشت:« امروز تهران ظرفیت، زمینهمندی و فرصت لازم را برای تحول بیدرنگ در این برنامه خود دارد.»
مطالبه تغییر دکترین هسته ای ایران از سوی جبهه پایداری و هم اندیشان آنها در درون سپاه و نیروهای مسلح، در شرایطی که یکی از دلایل اصلی غرب برای تحریم همه جانبه اقتصادی ایران، مقابله با خطر تولید سلاح هسته ای از سوی جمهوری اسلامی است، در فضای جنگی کنونی اقدامی در خدمت زرادخانه تبلیغاتی اسرائیل و آمریکا و خلع سلاح هر چه بیشتر مدافعان صلح است.
برخلاف مدافعان تغییر دکترین هسته ای، دستیابی به سلاح هسته ای مانع سرنگونی یا فروپاشی نظام جمهوری اسلامی نیست و نمی شود. نه اسرائیل و نه آمریکا صرفا از طریق بمباران هوایی نمی توانند قدرت کشوری از نظر مساحت در حد ایران را سرنگون کنند، بلکه برای چنین هدفی لشکرکشی ارتش و یورش نظامی زمینی لازم است که چنین قصدی اصولا تاکنون در میان نیامده است. حتی به فرضِ هم زمانی و هم راستایی شورش گسترده داخلی با حملات هوایی از خارج از سوی اسرائیل باز هم سلاح هسته ای بازدارندگی ندارد. سرکوب شورش های مردم با بمب اتمی امکان پذیر نیست، زیرا دارندگان سلاح و استفاده کنندگان آن را هم نابود می کند. فروپاشی اتحاد شوروی که در مسابقه تسلیحاتی با آمریکا دومین زرادخانه بزرگ هسته ای جهان را داشت یک نمونه روشن از فقدان بازدارندگی سلاح هسته ای در حوزه فروپاشی نظام سیاسی است. وانگهی برخورداری از سلاح هسته ای هم مانع تجاوز نظامی نمی شود. مثلا روسیه اکنون یک قدرت بزرگ اتمی است اما واقعیت اتمی بودن آن مانع حمله موشکی اوکراین به داخل خاک این کشور و حتی تصرف صدها کیلومتر از خاک آن نشده است. مثال دوم خود جمهوری اسلامی است. اسرائیل از سلاح هسته ای برخوردار است و تخمین می زنند که بین دویست تا چهارصد کلاهک هسته ای داشته باشد. اسرائیل عضو «ان.پی.تی» هم نیست و از این جهت هم با قلدری دستش را برای استفاده از سلاح هسته ای باز گذاشته است؛ اما شاهدیم که هسته ای بودن اسرائیل مانع موشک پرانی جمهوری اسلامی و یا حملات موشکی و راکتی حزب الله به خاکش نشده است. پس چرا کسانی در این توهم هستند که اگر ایران را هسته ای کنند، دیگران جرات حمله نظامی به خاک ایران را نخواهند داشت؟ مدافعین دکترین هسته ای اگر می گویند که در صورت حمله هوایی خارجی، در حملات انتقام جویانه از سلاح هسته ای استفاده خواهند کرد، منطقا به معنای آن است که می گویند بخش بزرگی از مردم ایران و خاورمیانه را با سلاح هسته ای خواهند کشت. زیرا در صورت استفاده از سلاح هسته ای، کشورهای هسته ای هم پیمان اسرائیل و در راس آنها آمریکا و فرانسه و انگلیس مسلما بیکار نخواهند نشست و مقابله به مثل خواهند کرد. و می دانیم که آنها سلاح های هسته ای بسیار بیشتری در اختیار دارند. فراموش نکنیم که این آمریکا بود که در جنگ جهانی دوم هیروشیما و ناکازاکی را با خاک یکسان کرد. بنابراین اگر چه هسته ای شدن ایران در چهارچوب نظام جمهوری اسلامی می تواند گامی در مسیر کشاندن جهان به کام جنگ جهانی هسته ای باشد، اما برای طراحان آن بازدارندگی ایجاد نخواهد کرد.
علاوه بر این روشن است که تولید و استفاده از سلاح هسته ای حتی اگر به نام حفظ قدرت، توجیه شود، به شرط استفاده عامل نابودی زیربنای قدرت، یعنی حیات، جامعه و زندگی بشر است. به همین دلیل است که هر انسان طرفدار آزادی، دموکراسی، و عدالت اجتماعی خواستار صلح و خلع سلاح هسته ای است. طراحان تغییر دکترین هسته ای نظام جمهوری اسلامی بعید است از توانایی درک فقدان بازدارندگی سلاح هسته ای در دنیای چند قطبی کنونی محروم باشند. آنها این تغییر را آگاهانه و عامدانه درست در اوج فضای جنگی با هدف تشدید رویارویی با غرب به میان آورده اند تا هر نوع امکان حصول توافق و مذاکره برای کاهش تحریم ها از میان برداشته شده و کاسبی این کاسبان تحریم و غارتگران مردم آسیب نبیند.
هیجدهم مهرماه هزار و چهارصد و سه
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه