روز ۱۷ شهریور در پی فراخوان » اتحاد پرستاران و کادر درمان ایران»، تجمعات اعتراضی در اصفهان، کاشان و قم از سوی پرستاران برگزار شد. فراخوان در سایر شهرها به برگزاری تجمع نیانجامید. بر مبنای مجموعه واکنش ها، دیدگاهها، تجربیات و داده های قطعی و موثق می توان عوامل زیر را در خصوص سطح واکنش ها موثر دانست.
اول: در پی انتشار فراخوان، فعالان جریان اصلاح طلب و خانه پرستار، با سازماندهی و تجمیع نیرو و بهره برداری از ارتباطات ناشی از جایگاههای مدیریتی سابق، در همسویی با سیاست های وزرات بهداشت تحت مدیریت ظفرقندی اقدام به ایجاد شبکه و مخالفت با برگزاری تجمعات کردند. آنها تقریبا همان مطالباتِ عموم پرستاران را مطرح می کنند. اما آنها می خواهند نارضایتی گسترده پرستاران را صرفا اهرم فشاری برای بازگشت خود به پست های مدیریتی ساخته و راسا به عنواننماینده مطالبات توده پرستار در دستگاه مدیریتی عمل کنند. هم اکنون رقابت جناحی سختی با هدف تصرف پست های مدیریتی وزرات بهداشت و بیرون راندن مدیران نالایق و قشری دوره صدارت عین الهی جریان دارد که نظام پرستاری هم بخشی از آن است. این گرایش با اعلام این که باید تا روز پرستار به وعده های مدیریت جدید فرصت داد، ضمن برجسته کردن خطر برخوردهای امنیتی با پرستاران در صورت برگزاری تجمع و راهپیمایی، با هر نوع تجمع و راهپیمایی مخالفت کردند و سعی کردند جریان اعتراضی و نارضایتی موجود در میان پرستاران را در کنترل خود بگیرند. این گرایش از سوی فراخوان دهندگان به سرد کردن تنور مطالبه گری با هدف های خاص جناحی و بی توجهی به دردها و مشکلات پرستاران به خاطر وابستگی به بخش خصوصی و برخورداری از مزیت ها و حقوق بیشتر نسبت به بخش دولتی متهم شده اند.
دوم: اعتماد و همبستگی که به ویژه برای موفقیت حرکت های اعتراضی ی کف خیابان نسبت به فراخوان های صادره لازم است، هنوز به زمان و فرصتِ بیشتری نیازمند است.
سوّم: به عنوان اولین فراخوان، حساسیت نیروهای امنیتی و اطلاعاتی به محل استانداری ها نسبت به مراکز نظام پزشکی بیشتر و احتمال برخورد بیشتر است. همچنین است تجمع در برابر مجلس در تهران نسبت به تجمع مقابلِ مرکز نظام پزشکی در تهران.
چهارم: نوع رابطه فراخوان با جنبش مطالباتی مزد و حقوق بگیران ونیروهای آن، خاصه معلمان و بازنشستگان هنوز روشن نیست و چشم انداز صریحی در باره تداوم مطالبه گری در شرایط وارد شدن به برخوردهای فرسایشی و اهمیت و جایگاه اتحاد عمل فراگیر در دست نیست. از جمله به همین دلیل و برای تقویت هر چه بیشتر مطالبه گری پرستاران، وجودِ شبکه مستقل پرستاران مطالبه گر پیگیر که بر ریشه ها دست می گذارند حائز اهمیت است.
با توجه به همه آنچه گفته شد فراخوان هفده شهریور به عنوان نقطه شروع مطالبه گری پرستاران در سطحی فراتر از محیط کار مهم و در خور توجه است.
تجربه مطالبه گری نشان داده است که وفاداری به مطالبات واقعی پرستاران، توجه به آرای آنان، درک درست از توازن نیرو، پیگیری در استیفای حق و همبستگی با سایر آحاد جنبش مطالباتی، معیارهایی هستند که نیروهای موج سوار، محافظه کار و فرصت طلب را به تدریج منزوی و بی اعتبار می سازند و نقش و نفوذ آنان را درهم می شکنند.
هفتم شهریورماه هزار و چهارصد و سه برابر با هفتم سپتامبر دوهزار و بیست و چهار
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه