بهمن زرین – مسنولان و دولتمردان وقتی می خواهند پاسخ مطالبات مشخص مردم را ندهند، به مشکلات عمومی تر، که راه حل درازمدت برایشان متصور است، می پردازند. سخنان پزشکیان در مراسم معارفه وزیر بهداشت از این دست است. او تاکید کرد که اگر اراده کنیم می توانیم مشکلات را از سر راه برداریم. او از تولید ناخالص ملّی سخن بر زبان آورد و اینکه بایستی سهم نظام سلامت از تولید ناخالص ملّی افزایش پیدا کند تا مشکلات نظام سلامت حل شود.
رئیس جمهور روز گذشته در بحث قیمت بنزین دانشمندان و آگاهان را شاهد گرفت که اصلا کارشناسی نیست که بنزین را به قیمت دلار بخرند و با سوبسید به فروش برسانند. بعد هم اشاره کرد که بی جهت نیست که نمی توانند بدهی یکصد و بیست هزار میلیارد تومانی خود را به گندمکاران بدهند.
این صحبت های پزشکیان و ارادت ویژه ی وی به خامنه ای، چهره ی واقعی وی را به نمایش می گذارد. چهره ای که برای بی اعتنائی به جنبش اعتراضی و مطالبه گرانه ی پرستاران حتی حاضر نیست آنها را به نام خودشان – پرستاران معترض- بنامد. او سخن از سلامت جامعه، که اتفاقا مشکل بزرگ جامعه ی میلیونی هم هست، و راه حلی که در بودجه سال آینده قرار است احتمالا در موردش بحث کنند، به زبان می آورد تا از پاسخگوئی به مطالبه ی عاجل جمعیت دویست و پنجاه هزارنفری پرستاران طفره برود. پرستاران با اعتراضات خود عرصه بازی رسانه ای برای فرار از پاسخگویی به مطالبات شان را بر مسئولان تنگ کرده اند. منظور پزشکیان از افزایش سهم سلامت از تولید ناخالص ملی به عنوان پایه حل مشکلات نظام سلامت در بودجه سال آینده چیست؟ تا وقتی این ارتقا حاصل نشود اضافه کار اجباری به قیمت یک ساندویچ برای پرستاران باقی می ماند؟ پرستار جدید استخدام نمی شود و فشار کار پرستاران شاغل کاهش نمی یابد؟ حقوق پرستاران افزایش نمی یابد؟ پزشکیان ارتقا احتمالی سهم نظام سلامت در بودجه سال را در برابر مطالبات عاجل پرستاران می گذارد ؟
کافیست با قدری فاصله به جیغ و دادهای بنفش جناح های وابسته به حکومت، و اینجا و آنجا به شدّت مخالف هم، گوش فرا دهیم. آنان عروسکان ساخته شده از یک مواد اولیه و یک ملات هستند که تن پوششان را در دوره های مختلف از زرق و برق ویژه ی همان دوره تهیه می کنند. در همه سیزده دوره ی گذشته، دولت های ماقبل، همه سرسپرده ی رهبر، و منتقد سرسخت دولتهای قبلی بوده اند. قبلی ها کشور را به روز سیاه نشانده بودند و آنها قرار بود کشور را به سرمنزل رفاه و امنیت برسانند. و پزشکیان هم از این قاعده مستثنی نیست و به شیوه ی اسلاف خود عمل می کند.
صحبت های وی در مورد دلاری خریدن بنزین و ریالی فروختن آن، و زمینه سازی برای بالا بردن قیمت بنزین، یا کاهش میزان سهمیه مردم، هم بحثی از جنس «به مرگ گرفتن تا به تب راضی شدن» است.
وزارت بهداشت وعده داده که مطالبات معوقه پرستاران را در بازه سه هفته ای پرداخت کند. وزیر بهداشت عملی شدن این وعده را با تامین بودجه هفت و نیم هزار میلیارد تومانی از سوی دولت اعلام کرد. اینکه قرار است این بودجه از دزدی از سفره کدام بخش از مردم تامین شود، در آینده مشخص می شود. اما شرط ضمنی ناگفته این پرداخت که نسبت آن با مجموع مطالبات عاجل پرستاران هنوز روشن نیست، پایان دادن به تجمعات اعتراضی در بیمارستان ها یا وزارت بهداشت و درمان و یا در برابر استانداری هاست.
قیمت نان در این هفته در بخشی از استانهای کشور حداقل بیست و پنج درصد افزایش یافته است. این افزایش نرخ نه به دلیل افزایش قیمت آرد به نانوایان بلکه به دلیل افزایش میزان دستمزدها، اجارهبها و دیگر هزینههای متحمل بر واحدهای نانوایی بوده است. کاهش بیشترِ قدرت خریدِ مزد و حقوق بگیران اولین نتیجه این گرانی خواهد بود.
وزیر سابق اقتصاد در جلسه ای که با مسئولین جدید این وزارت خانه داشت اجرای سیاست حذف تدریجی ارز ترجیحی را یکی از راه های بیرون آمدن از فشارهای اقتصادی اعلام کرد. این سیاستِ مطلوب اتاق بازرگانی هم هست. اجرائی شدن این سیاست به معنای گرانتر شدن بهای مایحتاج اولیه و پائین تر آمدن قدرت خرید مردم خواهد بود. این ادامه همان سیاست جراحی اقتصادی دولت سیزدهم است که دمار از روزگار طبقات پائین درآورد و نارضایتی ها و فقر را گسترش داد و کمبود دارو و گرانی وحشتناک قیمت آن را از پی آورد. ممکن است تصور کنیم که این سیاست مربوط به دولت سیزدهم بوده است ولی صادق الحسینی مشاور همتی وزیر جدید اقتصاد و جایگزین خاندوزی بر ادامه همین سیاست تاکید کرده و نوشته: ارز نیمایی روزانه 200 تومان گران می شود تا در 2 ماه به 60 هزار تومان برسد.:
دورنمای بازگشت دولت چهاردهم به سیاست جراحی اقتصادی دولت سیزدهم، نشان می دهد که نه تنها مطالبات معیشتی امروزِ جامعه ی میلیونی مزد و حقوق بگیر و نیاز آنها برای داشتن تشکل مستقل خودشان و افزایش توان دخالتگری مستقل در سرنوشت خود و امنیت فردای فرزندان شان، برای دولت پزشکیان و همدستانش بکلی فاقد اهمیت است، که حتی علیرغم سر دادن شعار عدالتخواهی به نان سفره مردم هم رحم نمی کنند و طبعا حاضرنیستند برای تامین منافع مردم، دزدانِ شریک قافله را رسوا کرده و پائین بکشند. مسعود پزشکیان در همین دوره ی کوتاه بارها و بارها نشان داده که برای چاپیدنِ روستا، دَمِ کدخدا را دیده است.
هفتم شهریور هزار و چهارصد و سه
مطالب مرتبط: دیدار رهبر با هیئت دولت؛ در بر همان پاشنه می چرخد!
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه