اتحاد کارگران انقلابی ایران

رویا حشمتی، فعال مدنی و کسی که روایت شلاق خوردنش بابت بی‌اعتنایی به حجاب اجباری، خبرساز شده بود، نوشت: «پرونده‌ی من، از شب بازداشت تا اجرای حکم و مختومه شدن پرونده حدود هشت ماه طول کشید. هشت ماه تلخ و استخوان‌خردکن. با اینحال هنوز هم سخت‌ترین لحظه‌ی اون دوره‌ی سیاه برای من، وقتی بود که چشم‌بندم رو برداشتن و نشوندنم جلو دوربین برای اعتراف‌اجباری. فشاری که برای اعتراف‌اجباری به شخص میاد، با هیچکدوم از فشارهای دستگاه امنیتی قابل مقایسه نیست. و الان بازجو-خبرنگارهای ج.ا رفتن سراغ #آرزو_بدری. زنی که بخاطر حجاب بهش شلیک کردند و ناتوان از حرکت روی تختی در بیمارستان برای زندگی تقلا می‌کنه.» سمیرا راهی، روزنامه‌نگار، نیز چنین نوشت: «زن صحیح و سالم، بعد از یک روز کاری احتمالا سخت به خونه می‌رفته برای دیدن خانواده و دو فرزندش؛ حالا اما این‌چنین روی تخت بیمارستانه و در همین حال، با تهدید و فشار مجبور به اعتراف اجباری. زندگی یک انسان، یک مادر، یک همسر، یک دختر، یک دوست، یک خانواده، یک همکار و …، به همین راحتی نابود شده. پیچیدگی آسیبی که جمهوری اسلامی به افراد می‌زنه، محدود به فرد، لحظه و حتی آسیب فیزیکی و روحی نمیشه، یک دایره از ارتباطات و افراد و مسیر یک زندگی درگیر موجی از آسیب میشن که تصورش برای ما غیرممکنه. حقیقتا جمهوری اسلامی بزرگترین دشمن شادی و زندگیه.» کاربر قلم‌فرسا، چنین واکنش نشان داد: «‏کم مونده به این خانواده بگن باید بگید از نیروی انتظامی بابت شلیک. به دخترمون خیلی ممنونیم، امیدواریم شلیکشون مستدام باشه و دفعه بعد کاش به جای کمر به سر مردم بزنن آخه چیو ماله میکشید، چیو میخواید درست کنید؟ چی تغییر میکنه؟ ضارب بودنتون؟ شلیک کردنتون؟ قوانین کثافتتون؟»