اعتراضات پرستاران همچنان رو به گسترش است. تنها ظرف روزهای 27 و 28 مرداد، اخبار و گزارش هایی از تجمعات، راه پیمایی اعتراضی و تحصن پرستاران در شهرهای تهران، مشهد، قزوین، جهرم، یاسوج، کرمانشاه و اراک انتشار یافته است. در مشهد دامنه اعتراضات گسترده تر بوده و بیمارستان های امام رضا، قائم، طالقانی و هاشمی نژاد در اعتصاب بوده اند. مطالبات پرستاران معترض در بخش عمده در همه این اعتصابات تقریبا مشترک است. پرستاران اعتصابی تاکید دارند که تا رسیدن به مطالبات خود به اعتراضات ادامه می دهند. در روزهای مورد اشاره اما شاهد تجمعات اعتراضی بازنشستگان در شوش، دامغان، اصفهان، کرمانشاه، تهران و مشهد هم بوده ایم. تجمع بازنشستگان فرهنگی 1401 در برابر سازمان برنامه و بودجه و تجمع اعتراضی کارکنان شرکت بهرهبرداری نفت و گاز آغاجاری هم در همین دو روز صورت گرفته است.
حالا دیگر با وضوح بیشتری می توان دید که با ترکیدن حباب انتظارات غیرواقعی از ظرفیت های تغییرطلبی در کابینه «وفاق ملی» پزشکیان، یعنی شرکت سهامی جناح های حاکمیتی مطرود مردم، دامنه اعتراضات گروههای مختلف مزد و حقوق بگیران افزایش یافته است. در واقع وقتی برای دستیابی به مطالبات پایه ای و حقوق ضایع شده اولیه اکثریت بزرگ مردم زحمتکش و فرودست هیچ راهی جز اعتراض مستمر آنان در کف خیابان وجود نداشته باشد، گسترش دامنه اعتراضات انتظاری نامعقول و غیر واقعی نیست.
در زمینه گسترش دامنه اعتراضات اما دو ویژگی حائز اهمیت حیاتی است. از مهم ترین و اساسی ترین ویژگی ها حمایت و همبستگی متقابل میان گروههای مختلف معترضان است. تا وقتی بخش های مختلف جنبش مطالباتی قادر به حمایت فعال و تاثیرگذار از هم نباشند، سرکوب ها و تصفیه ها خشن، بیرحمانه و گسترده و به مراتب ساده ترخواهد بود. چنانچه اکنون فعالین صنفی معلمان، موج سرکوب ها و تصفیه های بعد از خیزش انقلابی ژینا – مهسا امینی در میان معلمان را از نظر وسعت و دامنه با پاکسازی های سال شصت قیاس می کنند. آنچه اما در اعتراضات اخیر بسیار امید بخش است، گام های آغازینی است که در مسیر حمایت و همبستگی با اعتراضات پرستاران برداشته شده است.
انتشار بیانیه حمایت کانون صنفی معلمان فارس، کانون صنفی معلمان بوشهر، سندیکای شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه و اتحادیه تشکلهای کامیونداران و رانندگان سراسر ایران از اعتصابات و مطالبات پرستاران، قطعا مایه دلگرمی معترضان است. فراتر از آن وقتی بازنشستگان در شوش، تهران و کرمانشاه شعارهایی در حمایت از آزادی اسماعیل گرامی، آزادی شریفه محمدی فعال کارگری محکوم به «بغی» (اعدام) و حمایت از اعتصابات و مطالبات پرستاران سر می دهند، به همبستگی مبارزاتی و هم سرنوشتی میان گروههای مختلف مزد و حقوق بگیران معنا و هویت می بخشند. چنین حمایت هایی گامی مهم و ضروری برای پیشروی جنبش مطالباتی است. و هر چه فراگیرتر شود و خاصه اگر در مسیر تحول خود شکل محور اقدام یک نهاد همگرایی مشترک و پایدار به خود بگیرد، قطعا برای سرکوبگران بازدارندگی بیشتری ایجاد خواهد کرد. ویژگی دوم که هنوز با شیب تندی پیش روی جنبش مطالباتی است، وسعت حضور در اعتراضات است. یک نمونه اش میزان اندک مشارکت در یکشنبه های اعتراضی بازنشستگان تامین اجتماعی در تهران است. واقعیت این است که اکنون دامنه شرکت کنندگان در اعتراضات مطالباتی از دفعات اعتراض اهمیت بیشتری یافته است. رضایت بخش نیست که در تهران که براساس برآوردهای آماری بیش از نیم میلیون بازنشسته در آن زندگی می کنند، کمتر از صد نفر در تجمعات اعتراضی هفتگی شرکت می کنند. انتظار معقول و پذیرفتنی نیست که خیل عظیم بازنشستگان منتظر باشند انسان های مقاوم و مبارزی نظیر اسماعیل گرامی زندگی و آزادی خود را گرو بگذارد و بارها اسیر بند و زندان شود تا خاموشان عرصه مطالبه گری بازنشستگان و افراد محافظه کار خودپسند امتیازی به نفع خود به دست بیاورند. اگر با وجود برگزاری صدها حرکت اعتراضی هنوز صدای فریاد اعتراض برحق بازنشستگان مطالبه گر در خصوص همسان سازی به جایی نرسیده، از جمله به خاطر همین محدودیت دامنه شرکت در اعتراضات است. برای جنبش های مطالباتی، بزرگی تعداد شرکت کنندگان در رسیدن به مطالبات اهمیت حیاتی دارد. از اعتراض و نفرین و ناسزا گویی به مدیران فاسد و رانتی در فضای مجازی، مطالبه ای به دست نمی آید. مسئولان و دست اندرکاران امور به قدری فاسد و رانت خوار و سرکوبگرند که اعتنایی به اعتراضات صرفا مجازی که قدرت و اراده جمعی فراگیر پشت آن نیست نمی کنند.
جنبش مطالباتی برای پیشروی ناگزیر است سدشکنی کند و به فاز اعتراضات گسترده مطالباتی پا بگذارد. افزایش دامنه مشارکت در اعتراضات همراه با حمایتگری متقابل دو عامل مهم در تحقق مطالبات پایه ای مزد و حقوق بگیران است.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه