پرستاران هم اکنون در شهرهای شیراز، فسا، کرج ، بندرعباس، زنجان و تبریز در اعتصاب هستند. این اعتراضها و اعتصاب ها در استان فارس از ۱۵ مرداد آغاز شده و تا روز ۲۰ مرداد هم چنان ادامه یافته است. اما آغاز اعتصابات پرستاران از ۹ مرداد در بیمارستان امام علی کرج آغاز شد و در طی چند روز به بیمارستانهای کوثر البرز، رجایی، مدنی و شریعتی کرج سرایت کرد. پس از آن بود که اعتصاب از ۱۵ مرداد وارد فاز دوم گسترش خود شد..
شبکه پرستاران اعتصابی شیراز مطالبات اعتصاب را به شکل زیر فهرست کرده است:
تصحیح و تجدید نظر در مبلغ احکام پرستاری و تطبیق احکام با پرستاران سایر ارگانها با توجه به یکسان بودن کار
اجرای صحیح قانون تعرفهگذاری پرستاری،
برقراری کارانه حذف شده و تصحیح حق مسکن در احکام پرستاری
عدم اضافهکار اجباری
اجرای صحیح قانون ارتقا بهرهوری
اجرای صحیح قانون مشاغل سخت
امکان بازنشستگی پرستاران با ۲۰ سال سابقه،
تسویه حساب تمامی معوقات مالی پرستاران تاکنون،
زنجیره بزرگ اعتصابات پرستاران که هم اکنون شاهد آن هستیم بزرگ ترین اعتراض و اعتصاب بخش بهداشت و درمان در ۴۵ سال گذشته در کشور است. سطح اعتصاب پرستاران در استان فارس بی سابقه است. به قول نماینده یکی از نهادهای پرستاری دولتی، اعتصاب پرستاران در استان فارس در یکصد سال اخیر تاریخ پرستاری بی سابقه است. پرستاران بیمارستانهای دولتی شیراز از جمله نمازی، فقیهی، چمران، انکولوژی امیر، زینبیه،علی اصغر و امیرالمومنین دست به اعتصاب زدهاند. پرستاران در تجمعات اعتراضی خود در شهرهای مختلف شعار داده اند:
پرستار داد بزن حقتو فریاد بزن/ نه به اضافه کاری اجباری/ پرستار میمیرد ذلت نمیپذیرد/ با کرونا جنگیدیم حمایتی ندیدیم/ وعده وعید کافیه سفره ما خالیه/ تعرفه ما کجاست توی جیب شماهاست / اتحاد علیه فقر و فساد.
معترضان خواستار رسیدگی وزارت بهداشت به کمبود پرستار، شرایط دشوار کاری، وضعیت پایه حقوقی، میزان پرداخت اضافهکاری و اضافهکاریهای اجباری هستند.
پس از اعتراض پرستاران در ماههای پایانی سال گذشته، وعدههایی مبنی بر ترمیم حقوق تحت عنوان فوقالعاده خاص نیم درصد به پرستاران داده شد، اما با محقق نشدن آن، دوباره موج جدیدی از اعتراضات پرستاران بیمارستانهای دولتی شکل گرفته است.
ترمیم نیم درصدی حقوق پرستاران توسط مجلس تصویب شده اما همین نیم درصد را به چهاردهم درصد تقلیل دادند و همان تقلیل یافته را هم تا دهم تیرماه پرداخت نکردند.
یکی از پرستاران بیمارستانی در شیراز می گويد ساعات موظف کاری همه پرستاران شش شیفت در هفته است ولی به آنها هشت شیفت تحمیل میشود. اضافه کاریها تا سال گذشته برای هشت ساعت ۱۲۰ هزار تومان محاسبه میشد که خود توهینی به پرستارانی است که شب کاری را تحمل میکنند. امسال هر ساعت اضافه کاری به ۲۲ هزار تومان رسیده است.
ما شاهد شرایطی هستیم که میزان بهره کشی از کارِ پرستاران بسیار بالا و دستمزد آنان بسیار ناچیز است. و همین موضوع باعث شده بسیاری از پرستاران مهاجرت کنند. براساس آمارهای رسمی عدم افزایش ۱.۵ تا ۳ برابری حقوق پرستاران، تاخیر ۹ تا ۱۲ ماهه در پرداخت کارانه و اضافه کاری اجباری با پرداخت بشدت ناچیز در شمار عواملی است که سبب می شود هرماه ۱۵۰ تا۲۰۰ پرستار از کشور مهاجرت کنند. به گونه ای که برخی از مقامات رژیم اکنون از «ابر بحران سلامت» و لزوم چاره جویی فوری و خارج از نوبت برای جلوگیری از فروپاشی سیستم بهداشت و درمان کشور یاد می کنند.
پایه اصلی بحران بخش سلامت، مقاومت دولت در تامین بودجه برای افزایش حقوق پرستاران، همچنین طراحی سیستم سراپا تبعیض آمیز تعرفه گذاری خدمات پرستاری بر پایه مدل بازارگرا و سوداگرانه مبتنی بر ایجاد شکاف میان دریافتی های کارکنان سلامت در بخش دولتی و خصوصی، دامن زدن به رقابت های ناسالم، درهم شکستن وحدت صنفی میان پرستاران و تضعیف خدمات درمانی دولتی به سود طبقاتی تر کردن دسترسی شهروندان به بهداشت و سلامت است. بودجه ای که برای تامین حداقل زندگی پرستاران خرج نمی شود، خرج تولید تسهیلات نظامی، پرداخت هزینه های اضافی تحریم ها و غنی تر کردن جیب غارتگران و کاسبان تحریم می شود. سهم واقعی پرستاران فقط کار سخت، دستمزدهای ناچیز، وعده های توخالی تکراری مسئولان و دست اندرکاران نظام است.
.بر کشور فضای جنگی حاکم کرده اند؛ همزمان بر سر تصاحب رانت ها و پست های مدیریتی سخت مشغول رقابت اند. این میان طبقه مزد و حقوق بگیر و خاصه پرستاران دارند زیر فشار استثمار، تورم کمرشکن و کوچک شدن هر روزه سفره هایشان له می شوند. در عین حال با تهدید سعی در ارعاب و ایجاد فضای امنیتی میکنند، تا جلوی گسترش مبارزات مستقل مزد و حقوق بگیران را بگیرند. اما برغم این وضعیت، شاهدیم که پرستاران به مبارزات و اعتراضات خود ادامه می دهند.
همین اعتصاب گسترده و بی سابقه پرستاران به روشنی پیام به حاکمیت است که کارکنان بخش بهداشت و سلامت کشور، مثل بخش صنعت، آموزش و خدمات، جنگ و فضای جنگی و عربده کشی و نمایش عضله موشکی نمی خواهند، شرایط کار شاق و برده وار با دستمزدهای ناچیز نمی خواهند. معیشت را همراه با منزلت و تامین بی دغدغه معاش با کار شرافتمندانه و ارزش آفرین و زندگی بخش می خواهند. فقط با ایجاد تشکل های مستقل پرستاران و تشکل سراسری بخش های مختلف نیروی کار پرستاری است که فشار موثری بر حکومت ایجاد می شود و آنها را ناچار به عقب نشینی و برآورده کردن مطالبات پرستاران می سازد.
اتحاد کارگران انقلابی ایران
20 مرداد 1403 و 10 اوت 2024
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه