دوشنبه های اعتراضی با نام بازنشستگان شرکت مخابرات گره خورده است. روز دوشنبه هشت مرداد هم استثناء نبوده است. بازنشستگان مخابرات در تبریز، سنندج کرمانشاه، مریوان، ارومیه، زنجان، بندرعباس، رشت و اصفهان با برپایی تجمع در برابر مراکز مخابرات بر «اجرای بدون تنازل بند ۶ و ۹ مصوبه اسفند ماه سال ۸۵ هیئت وزیران»،« آیین نامه ۸۹/۲۴ مرداد ماه سال ۸۹ هیئت مدیره وقت شرکت مخابرات ایران و دیگر مطالبات معیشتی» تاکید کردند. یکی از شعارهای آنان این بود:« ستاد اجرایی، حق ماها رو خورده!» و منظور بازنشستگان مخابرات «ستاد اجرایی فرمان امام» است که زیر نظر رهبر جمهوری اسلامی است. استمرار دوشنبه های اعتراضی به معنای آن است که گوش مسئوولان این ستاد سنگین است و نمی شنود.
هشت مرداد البته صرفا با تجمع بازنشستگان مخابرات همراه نبود. جمعی از کارگران اخراجی کارخانه فولاد شادگان نیز در برابر کارخانه تجمع کردند. همچنین ثبت نام کنندگان شرکت مدیران خودرو در اعتراض به عدم تحویل خودروهای ثبت نامی این شرکت در تهران تجمع کردند.
برگزاری دوشنبه های اعتراضی بازنشستگان در ۹ شهر بزرگ کشور یک روز پس از برگزاری مراسم تحلیف پزشکیان، و در شرایطی صورت گرفته که فضای رسمی خبری و رسانه ای بر محور انتصاب های جدید وی و در شبکه های اجتماعی حدس و گمانه زنی در باره رویکردهای بعدی، اعضای کابینه اش و سرنوشت وعده های او جریان داشته است. در واقع بازنشستگان مخابرات به فراخوان های پی در پی جریانات سهم خواه حامی پزشکیان نسبت به موکول کردن مطالبه گری به پس از شکل گیری دولت چهاردهم، اهمیتی نداده اند. پیام استمرار و پیگیری دوشنبه اعتراضی، در چنین شرایطی بی اعتمادی به کل ارکان نظام و همه جناح های آنها و وعده های شان ست. پیام این پیگیری، تاکید بر استقلال عمل جنبش مطالباتی و تکیه به نیروهای آن به عنوان پایه مطالبه گری است.
در واقع تجربیات تلخ گره زدن مطالبه گری به صبر و انتظار انجام وعده های مسئولان، مطالبه گران را به این نتیجه رسانده است که از این طریق جز بدتر و دشوارتر شدن شرایط دستیابی به مطالبات شان نتیجه دیگری به دست نمی آید. تقریبا در همه موارد هم حق با مطالبه گران بوده است. یک نمونه و فقط یک نمونه دم دست و مربوط به همین چند روز اخیر ماجرای موجودی خزانه در آستانه انتقال دولت است. در سوم مرداد ۱۴۰۳ خاندوزی وزیر اقتصاد دولت رئیسی در نامه به مخبر، اعلام کرد که موجودی خزانه ۱۸.۵ همت است. رئیس سازمان اداری و استخدامی در روزنامه همشهری مورخ۲۲ آبان ۱۴۰۱ اعلام کرده بود: «ماهانه ۱۱۰ تا ۱۵۰ هزار میلیارد تومان هزینه پرداخت حقوق و دستمزد کارکنان دولت می شود». با مقایسه همین دو آمار معلوم می شود که مسئولان فعلی در آستانه تعویض دولت خزانه را خالی کرده و به جای «اسب زین کرده» ماچه الاغ در حال مرگ باقی گذاشته اند. درست در همین شرایط میلیاردها تومان صرف ریخت و پاش و لشکرکشی در برگزاری مراسم تشییع جنازه شاهانه برای مرگ رئیسی و سایر کشته شده گان «سقوط سخت» بالگرد او کرده اند و با وجود خزانه خالی هزینه های سنگین برای سفر اربعین را ادامه داده اند. بعضی از همین بدکاران سیاه پرونده، نظیر صولت مرتضوی با کمال پرروئی از کسانی که سه سال با برخوردهای خود مورد شکنجه و آزار روانی قرارشان داده اند، طلب «حلالیت» هم کرده اند. نظامی که از حلقوم مردم می کشد و خرج توهم پوچ رهبری جهان اسلام و تولید موشک و پهباد و صرف نیروهای نیابتی اش می کند، چرا اصولا باید برای مطالبات بازنشستگان مخابرات، برای «اجرای همسان سازی بدون حقه بازی» و برای اجرای دهها مطالبه معوق میلیونها مزد و حقوق بگیر تلاش کند؟ و بازنشستگان چرا باید برای پیگیری مطالبات خود به حاکمیتی با این خصوصیات و کارنامه ای سرشار از دروغ و تقلب و خلف وعده و سرکوب باور کنند؟ پیگیری مطالباتی با اتکا به نیروی خود و تکیه بر همگرایی هر چه گسترده تر گروههای مختلف مطالبه گران بر پایه فصل مشترک ها بی اعتمادی رهایی بخش به حاکمیت است. مسیر درست هم همین است.
دوشنبه 8 مرداد 1402 و 29 جولای 2024
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه