این روزها شاهدیم که اینجا و آنجا، نمایندگانِ تشکل های زرد و سیاه که سرسپردگی خود به حاکمیت را بارها به اثبات رسانده اند، با تن کردن جامه ی دفاع از منافع کارگران بر سرِ سفره ی کارگزاران حکومتی با آنان به چانه زنی نشسته اند. اولین نتیجه حاصل اینکه علیرضا محجوب را از سوی حزب اسلامی کار به عنوان نامزد وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی معرفی کردند. این جای خوشحالی است که تشکل های مستقل کارگری وارد این بازی ریاکارانه نشده اند.
اگرچه مانور دارو دسته های نزدیک به پزشکیان در این رابطه که وی را از جنس دیگر معرفی کنند، تا کنون تنها توانسته بازار چاپلوسی را در بین خود آنها داغ کند، امّا این وظیفه را هم در مقابل فعالین جنبش ها قرار می دهد که با افشای این سیاست و با دفاع قاطع از مطالبات جنبش های مستقل اعتراضی، از رخنه و شیوعِ ویروس این دشمنان طبقاتی در صفوف مردم جلوگیری کنند.
در زیر نقل قول هائی از رئیس جمهورِ مریدِ خامنه ای و مورد تائید وی، که در روز تاسوعا در جمع کانون های کارگری ی وابسته به نهادهای قدرت، به زبان آورده را می بینیم. او گفت «قول میدهم که بستر و هماهنگی مناسب برای مشارکت شما و بخش خصوصی و تولیدکنندگان را ایجاد و حفظ کنم تا با هم برای رفع مشکلات زیرساختی تولید و اقتصاد کشور تلاش کنیم.»
اینجا فعالین باید با صدای بلند فریاد بزنند جائی که منافع تولیدکننده و بخش خصوصی با چپاول هر چه بیشتر کارگران و زحمتکشان، که جز نیروی کار خود چیزی برای فروش ندارند، تامین می شود، صحبت از مشارکت با آنها فریبی بیش نیست. صحبت از مشارکت با بخش خصوصی ی که اساس کار را بر کسب سود هر چه بیشتر، و نه تامین نیازهای واقعی جامعه قرار داده است، معنائی جز بی خانمانی بیشتر طبقه کارگر ندارد. یکی از نمادهای «مشارکت» با بخش خصوصی، شورای عالی کار است که اتحاد با دولت ها در پیشبرد سیاست سرکوب مستمر مزدی، نابودی معیشت و کرامت مزد و حقوق بگیران ماحصل عملکرد تاکنونی آن بوده است.
مسعود پزشکیان جائی دیگر از ابراهیم رئیسی نام برده و می گوید بار دیگر برای رئیس جمهور شهید و همراهانش که از عاشقان و خادمان اباعبدالله بودند، در این روزها آرزوی علو درجات میکنم.
آیا آقای پزشکیان شرکتِ فعّالِ ابراهیم رئیسی در کشتار زندانیان در سال شصت و هفت را انکار می کند؟ آیا شرکت فعال قصاب تهران را در قتل عام زندانیان تائید می کند؟ در هردو صورت او پرچم دشمنی خود با هر شکلی از دموکراسی و آزادی خواهی را به اهتزار درآورده است! امری که بخوبی پرده از چهره ی فریب کانون های باصطلاح کارگری ی که با وی بر سر یک سفره می نشینند بر می دارد.
وی در بخشی دیگر می گوید « بنده به شما وعده نمیدهم که همه مشکلات را حل میکنم، چرا که چنین کاری از همه توان و ظرفیتهای بنده و حتی دولت نیز بزرگتر است، اما به شما قول میدهم که بستر و هماهنگی مناسب برای مشارکت شما و بخش خصوصی و تولیدکنندگان را ایجاد و حفظ کنم تا با هم برای رفع مشکلات زیرساختی تولید و اقتصاد کشور تلاش کنیم.»
تاکید وی براینکه قولی نمی دهد که همه مشکلات را حل کند اگر مصداق سالی که نکوست از بهارش پیداست، نیست، پس چیست؟ وی نه در تبلیغات انتخاباتی خود، و نه اکنون به مثابه رئیس جمهور نگفت و هنوز هم نمی گوید حل مشکلات زیر ساختی تولید و اقتصاد از کدام مسیر خواهد گذشت و در صورت محقق شدن، ارتباطش با تامین یک زندگی شایسته انسانی و برخوردار از استانداردهای لازمه برای اکثریت فرودستان و زحمتکشان جامعه کدام است؟ مسئله حیاتی ی اکثریت بزرگ مردمان ما برخورداری از عدالت و برابری و از بین رفتن تبعیض های طبقاتی، جنسیتی، قومی و مذهبی است. مسعود پزشکیان تاکنون از کنار این مطالبات اساسی مردم گذشته است.
پزشکیان امّا در رابطه با رقبای درون حکومت با تاکید بر اینکه باید از دعواهای جناحی و نزاع بر سر قدرت عبور کنیم، گفت: «بنده این آمادگی را دارم که به هر کس که توان و ظرفیت حل مشکلات را دارد، میدان، امکان و اختیار دهم، اما با او شرط خواهم کرد که اگر نتواند باید پاسخگو باشد.»
یا حافظه مسعود پزشکیان بطور کلی تعطیل است و یا اینکه با اصرار قصد دارد حافظه تاریخی مردم را نادیده بگیرد. شما که در همین ماهِ گذشته و دوره ی تبلیغات انتخاباتی اصرار داشتید که بگوئید رقابت بین پنج بعلاوه ی یک است – پنج نفر از جناح رقیب و یک نفر از جناح شما- ، و تاکید داشتید که عملکرد آنها کشور را به اینجا رسانده است. آقای پزشکیان مردم را چه فرض کرده اند؟ شما با اینها براساس کدامین سیستم جدید همکاری خواهید کرد؟
پزشکیان در بخشی دیگر گفت دولت وظیفه دارد که در کنار تسهیل شرایط کسب و کار، به اقشار کمتر برخوردار و فقرا توجه داشته باشد و به وضعیت آنها رسیدگی کند. وی توجه داشتن به فقرا را ناشی از اعتقادات خود اعلام کرد.
پذیرش وجود فقرا و اینکه بایستی به آنها توجه داشته باشند رکن اصلی نگاه فکری وی را به نمایش می گذارد. در ساختمان فکری وی تصوری از جامعه ی بدون فقیر و افراد کم برخوردار جایی ندارد. وی با پذیرش جامعه طبقاتی برای خود و امثال خود این وظیفه را قایل است که در کنار به کارگیری ی همه ی ترفندها برای توجیه غارت سرمایه های همین مردمِ فقیر نگهداشته شده، از سر ترحّم هم که شده گاه گاهی از فقرا یادی هم بکنند.
سیاست های رژیم بر پایه تحمیل ریاضت اقتصادی به مردم استوار بوده و این سیاست تهیدست سازی وفلاکت گستری کماکان برقرار است. گذر از این سیاست، مستلزم تغییرات اساسی و بنیادین است که بدون پائین کشیدنِ هسته ی سفت قدرت و گذر از حاکمیت اسلامی متحقق نخواهد شد.
پنجشنبه بیست وهشتم تیرماه 1403 و 18 جولای 2024
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه