بعد از پیروزی پزشکیان در انتخابات ریاست جمهوری، شاهد افزایش تحرک نیروهای حامی وی در شبکه های اجتماعی در حوزه مطالبه گری هستیم. پنهان سازی رانت خواهی، قدرت طلبی شخصی و منافع جناحی زیر پوشش خیرخواهی، تخصص گرایی، عقلانیت نظام مدیریتی و مشاوره دهی به پزشکیان، بزرگ نمایی و وحشت پراکنی در خصوص توزیع پست های رانتی پشت پرده جناح مغلوب و فساد نهفته در آن در دستگاههای مدیریتی در واپسین زمان مانده از دولت سیزدهم با هدف فضاسازی برای موجه سازی بهره برداری شخصی و جناحی از همین رانت ها، انتشار لیست های جعلی در خصوص کابینه بعدی با هدف عادی سازی دریافت پست های مدیریتی برای شخص و جناح خود، برخی از محورهای عمده تمرکز اصلاح طلبان در شبکه های اجتماعی در شرایط کنونی است.
بخش بدتر این رویکرد، چرخاندن جنبش مطالباتی به سمت دولت آتی پزشکیان و طرح بخشی از مطالبات دفرمه شده لایه های پائین جامعه خطاب به اوست. در این رویکرد مطالبات از سوی کسانی که هرگز در هیچ سازوکار دمکراتیک و شفافی از سوی کارگران، معلمان، بازنشستگان و… گزینش نشده، بلکه با حمایت و چراغ سبز دستگاههای امنیتی و حراستی به مزد و حقوق بگیران کشور تحمیل شده اند، به عنوان نماینده آنان با پزشکیان جلسه می گذارند و به قول خود بیان «مطالبه» می کنند.
یک نمونه از این شیوه عمل «نشست اعضای کانونهای بازنشستگی با مسعود پزشکیان» در روز دوشنبه بیست و پنج تیر در مجموعه نهاد ریاست جمهوری بود که طی آن پزشکیان هم با گفتن اینکه «جامعه کارگری پیشنهادات خود برای گزینههای وزارت تعاون را ارائه کند» آنها را به آینده حواله داد. این در حالی است که اولا همین کانون های بازنشستگی دائما از سوی بازنشستگان در شبکه های اجتماعی به خاطر بی عملی و حفظ صندلی و بی توجهی به مطالبات شان زیر انتقاد قرار دارند و به هیچ وجه نماینده بازنشستگان نیستند، ثانیا مطالبات اساسی بازنشستگان را هم در دیدار با پزشکیان بیان نکرده اند، بلکه روی نکات بسیار کلی و واقعا بی خاصیتی که هیچ تعهد مشخصی از آن بیرون نمی آید و هیچ نفع مشخصی برای بازنشسته دربر ندارد، تاکید کردند. واقعا کدام تاکید بر لزوم «کارآمد بودن وزیر کار و تعاون» بعدی، تضمین کارآمدی وزیر بعدی است؟ یا با اشاره به «تلاش مضاعف برای کل بازنشستگان ایران» در جلسه با پزشکیان شکم کدام بازنشسته سیر و حقوقش افزایش می یابد؟.
مشروط کردن اقدام و عمل جنبش مطالباتی به سیاست ها و برنامه های دولت چهاردهم و حذف استقلال عمل جریان مطالبه گری از طریق فرو کاستن آن به جدال ها و رقابت های دو جناح اصلاح طلب و اصولگرا تعرض به جنبش مطالباتی و عقب کشاندن آن است. تجربه واقعی جنبش مطالباتی در یک دهه اخیر نشان می دهد که مشروط کردن اقدام و عمل به سیاست ها و برنامه های دولت ها هیچ نتیجه ای جز تیزتر کردن تیغ جراحی بر پیکر مطالبه گران، و تعرض بیشتر به معیشت، کرامت و حقوق قانونی مطالبه گران ندارد. مثلا هیچ دولتی در نزدیک به چهارده سالی که از تصویب قانون مدیریت خدمات کشوری می گذرد حاضر به اجرای بی خدشه و درست همسان سازی نبوده است؛ رتبه بندی معلمان با اخراج های گسترده معلمان مطالبه گر و اجرای ناقص آن پیش رفته است؛ پرستاران نتوانسته اند از طریق امید بستن به کرامات دولت ها از شرایط کار برده دارانه و ساعات کار طولانی و دستمزدهای ناچیز رها شوند؛ کارگران نتوانسته اند در مشاغل دارای ماهیت مستمر، از قراردهای موقت، سفید امضا و پیمانی خلاص شوند و این فهرست همچنان ادامه دارد..
تقلیل جنبش مطالباتی به رقابت های گروهبندی های قدرت نیز جز رواج تسلیم طلبی، تضعیف قدرت واقعی مطالبه گران و بهره برداری رانت جویان و سهم خواهان ثمری ندارد. فروکاستن جنبش مطالباتی به رقابت های جناحی و اتهام زنی به کنشگری مستقل که گویا اهرم فشار جناح رقیب است و یا تجویز سکوت به جنبش مطالباتی تا مقطع تشکیل کابینه جدید با نتایج «رسمی» از انتخابات اخیر هم خوانایی ندارد! چرا یک اکثریت بزرگ 60 درصدی باید از اراده و امیال و اولویت های عملی یک اقلیت نسبتا کوچک پیروی کند و خود را موقتا تا زمان ریزش مجدد توهم بخش صادق رای دهندگان به پزشکیان تعطیل کند؟ آیا انصاف است که سیاست یک اکثریت بزرگ از سوی یک اقلیت کوچک، دیکته شود؟
اصلاح طلبان در انتخابات اخیر بسیار کوشیدند تا جبهه تحریم را بشکنند و بسود حاکمیت «روزنه گشایی» کنند. آنها در گام بعدی شقیقه جنبش مطالباتی را هدف گرفته اند تا آن را به نردبان سهم خواهی خود از قدرت و ابزار فشار از پائین تبدیل کنند. جنبش مطالباتی اما از دوره بازی های جناح های حاکمیت عبور کرده است. هدف گرفتن استقلال جنبش مطالباتی از طرف هر جریانی که باشد فرجامی جز شکست ندارد.
دوشنبه بیست و پنج تیرماه 1403 و پانزدهم جولای 2024
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه