کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در تاریخ نهم بهمن ماه ۱۴۰۲، بدنبال موج اعدام های چند ماه اخیر که بیش از همه گردن زندانیان عادی را نشانه گرفته بود، در پی توصیف جمعی از زندانیان عادی قزلحصار از وضعیت خود و درخواست همراهی و حمایت از همه زندانیان در زندانهای سراسر کشور شکل گرفت و تاکنون نوزده اعتصاب غذا در اعتراض به اعدامهای گسترده را از زندان قزلحصار بدون وقفه و هر سهشنبه صورت داده است. هم اکنون زندانیان از زندانهای اوین، قزلحصار، مرکزی کرج، مرکزی خرم آباد، نقده، سقز، مشهد و … در این اعتصاب غذا شرکت میکنند. کارزار مورد حمایت زندانیان سیاسی قزلحصار و سپس زندانیان سیاسی سایر زندان ها قرارگرفت. .
هفته گذشته نیز زندانیان قزلحصار طی یک فیلم چند دقیقهای از انبوه اعدامها (هفتهای ۱۰_۲۰اعدام) خبردادند و تکذیب مقامات رژیم نشان داد که چقدر از واکنش جامعه در مقابل افشای حقایق پیرامون اعدام ها می ترسد.
از طرفی طی ماههای اخیر زندانیان اعتصابی به طور متناوب به قتل عام زندانیان اهل سنت هم پرداخته و نسبت به اعدام آنان هشدار داده بودند.
اما متاسفانه قاسم آبسته، داوود عبدالهی، ایوب کریمی، فرهاد سلیمی، انور خضری و خسرو بشارت اعدام شدند و تنها بازمانده این پرونده کامران شیخه که در خطر اجرای حکم اعدام است، به دلایل نامعلوم به تازگی از زندان قزلحصار به زندان مهاباد منتقل شدهاست.در هفته نوزدهم کارزار زندانیان عقیدتی – سیاسی اهل سنت و همبندیان این زندانیان جانباخته در واحد سه زندان قزلحصار، در پیامی به کارزار سهشنبههای نه به اعدام اعلام کردهاند به کارزار میپیوندند.
این زندانیان در شرایطی غیر انسانی در سالنی مشهور به «سوئیت» (انفرادیهای مخصوص زندانیان زیر حکم اعدام) نگه داری میشوند.
اکنون زندانیان برای نوزدهمین هفته است که هر سهشنبه در این کارزار سهشنبههای نه به اعدام اعتصاب غذا میکنند. زندانیان اعتصابی در این زندانها خواستار توجه به وضعیت این زندانیان و حمایت از آنها هستند.
سه شنبه های نه به اعدام، یک بخش از مقاومت زندانیان سیاسی در دژ اصلی سرکوب است. زندانیان سیاسی از درون زندانها از انقلاب «زن، زندگی، آزادی» حمایت کردند و می کنند. زنان زندانی سیاسی اوین در همبستگی با مبارزات زنان در جامعه روسری هایشان را در اقدامی نمادین در زندان آتش زدند و اعتصاب غذای درخشان بیش از یک هفته ای زندانیان قزلحصار را شاهد بودیم. به علاوه شخصیت های مبارز سیاسی در موارد بسیاری در حمایت و همبستگی مبارزاتی بیرون از زندان اطلاعیه داده اند. در همین زندانها شاهد حمایت شجاعانه توماج صالحی، هنرمند محبوب مردم ایران از کارزار سه شنبه های نه به اعدام بوده ایم.
این مبارزه و مقاومت ها در زندان ها در حالی جریان دارد که میدانیم زندانیان سیاسی با چه وضعیتی در زندانها روبرو هستند. ضرب و شتم و شکنجه و سلول انفرادی، وجود ساس، تعرض جنسی نه تنها به زندانیان بلکه به خانواده های آنها – آن طور که هفته گذشته در زندان قزلحصار اتفاق افتاد- تنها بخشی از فشارهایی است که به زندانیان سیاسی و خانواده های آنان وارد می شود. زندانیان سیاسی در زندان در این وضعیت است که به مقاومت و مبارزه ادامه می دهند. وظیفه ماست که با همه توان از اعتصاب غذای زندانیان در کارزار سه شنبه های نه به اعدام حمایت کنیم و مبارزه برای لغو مجازات اعدام را گسترش دهیم .
نظام جمهوری اسلامی اکنون همه توجه و اولویتش برگزاری «انتخابات» و داغ کردن تنور آن است و اصلاح طلبان در عین ادعای تکیه به جامعه مدنی، هم چنان در پی شرکت در سیرک «انتخابات» هستند. در این شرایط حمایت هر چه گسترده تر از کارزار «سه شنبه های نه به اعدام» زندانیان به عنوان بخشی از مقاوم ترین مبارزان صف اول مبارزه با استبداد، در کنار تاکید بر همگرایی جنبش های دادخواهی، مقاومت درخشان نافرمانی مدنی زنان، جنبش مطالباتی کارگران و زحمتکشان و جنبش مردم در کردستان و بلوچستان، چالش موثر علیه ادعای کاذب اصلاح طلبان در تکیه بر جامعه مدنی و نمایندگی آن و همچنین مقابله با الویت حاکمیت است. جامعه مدنی ایران در سیرک «انتخابات» شرکت نمی کند.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه