دروغ ما را می کشت، اگر هنر نبود.
آنانکه در دروغ زندگی می کنند، دار اعدام را برای هنر ساخته اند.

جهدی بی حاصل و اندیشه‌ای ویرانگر، قدرت نا مشروع خود را بکار بسته تا علم، فلسفه، هنر و هستی را به قامت خویش بدوزد؛ بی کرانگی هنر را در قالب ایدئولوژی منجمد و خردستیز خویش مقیّد سازد، البته در این توهم دار اعدام تنها ابزار اوست.
بی کرانگی هنر، زندگی را و هستی را می گشاید و روش استبداد، زندگی را می کُشد،  این تقابل تاریخی خشونت است با هنر!!
هنر همتای ابدیت است. آفرینشگرانه، فرای دنائت ارباب خشونت حضور دارد.
هنر با شکنجه، زندان و اعدام نمی میرد، چون خودِ هستی است.
حکم اعدام #توماج_صالحی، همراهِ اعلان جنگ علیه مردم تحت عنوان » طرح نور» از نشانگان احتضار قدرتی است که رمز ماندگاری خویش را در خشونت و کشتن می داند.

ما حکم اعدام #توماج_صالحی را در زمره قتل هنر و زندگی می دانیم و در همراهی با هستی و انسان آن را محکوم می کنیم.

توماج_صالحی، امتداد سقراط است.

انجمن فرهنگیان هرسین

هفتم اردیبهشت ماه ۱۴۰۳