خبرهای روز: علیرضا میرغفاری، یکی از نمایندگان خودخوانده ی کارگری شورای عالی کار تهدید کرد اگر شورای عالی کار دستمزد کمتر از پانزده میلیون تومان را تصویب نکند، وی جلسات شورا را ترک می کند.
اینکه کدام بخش از طبقه بزرگ کارگر به این آقایان نمایندگی داده اند که مبلغ پانزده میلیون تومان را برای حداقل دستمزد پیشنهاد بدهند، معلوم نیست. آنها خود می دانند که مبلغ سبد معیشتی پیشنهادیِ نماینده گان دولتی و کارفرمائی، بالاتر از شانزده میلیون تومان است. چگونه است که کمتر از آن را پیشنهاد می کنند بعد هم تهدید که ندهید می رویم خانه امان. مگر وقتی علی خدائی رفت چه گلی به سر کارگران زده شد؟
چو بیشه ز شیران تهى یافتند – سگان فرصت روبهى یافتند. نماینده خودخوانده فکر می کند دفاع از حقوق کارگران برابر است با به مهمانی خاله رفتن، هرگاه خواستن می توانند گیوه را بالا کشیده و رفع زحمت کنند. این آدمها که بازوی رژیم برای سرکوب مزدی هستند برای اینکه بتوانند به این جایگاه برسند سدّ راه آگاهی کارگران شده و با هرگونه شکل گیری ی باور کارگران به نیروی خود و تشکیلات مستقل خود مقابله می کنند.
برای داشتن دستمزد شایسته بایستی دغدغه سازمان یابی و تشکل یابی کارگران را داشت. برای مقابله با سرکوب مزدی که توسط کارفرما و دولت به کارگران تحمیل شده است، بایستی توانست با اتحاد و سازمان یافته علیه زورگوئی آنها نیرو بسیج کرد، نه اینکه با ناز و کرشمه با پا پس بزنند و با دست پیش بکشند.
از دیگِ چانه زنی های تهوع آور در شورای عالی کار آبی برای کارگران گرم نمی شود. دولت که تکلیفش مشخص است، آنها در طول سال هر جائی که کارگران مطالبه ای داشتند نیروی سرکوب اعزام کرده اند. گروه کارفرمائی هم که اسمش روی خودش است، آنها با سوء استفاده از ارتش بزرگ بیکاران حتی همین ناچیزترین دستمزدی را هم که مصوب می کنند با تعویق به کارگران پرداخت می کنند. گروه کارگری هم وظیفه خاک پاشیدن در چشم کارگران را در شورا به عهده گرفته اند.
همین آقای میرغفاری روز گذشته نامه ای را، همراه با بسیاری از کسانی که نهان و آشکار علیه کارگران اقدام کرده اند، نامه ای را خطاب به ابراهیم رئیسی امضاء کرده که طی کلی عجز و لابه به درگاه خامنه ای و رئیسی از وی خواسته شده که «رحمی» به حال ما کند. ذلّت را نهادینه کرده اند.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه