اتحاد کارگران انقلابی ایران

در شبکه های اجتماعی، خاصه در گروههای بازنشستگان تامین اجتماعی در این آخرین روزهای سال جاری توجه به جلسات شورای عالی کار از مواضعی کاملا متفاوت افزایش یافته است. عدم توافق بر سر سبد معیشت، و بی نتیجه بودن جلسات روزهای اخیر به تم خبری تبدیل شده است. گرایش های زیر نفوذ خانه کارگر و شوراهای اسلامی کار در برخی گروههای تلگرامی، به شکل بی نام و نشان مطالبه بازگشت علی خدایی به جلسات شورای عالی کار را مطرح می کنند، کسانی همین را از طریق طعن و لعن پاسدار صولت مرتضوی وزیر کار و تمسخر «دولت محرومان» بیان می کنند، کسانی خبر می دهند که دولت امسال هم قصد دارد با انداختن تصمیم قطعی به آخرین روز سال، تعیین سبد معیشت را حذف کند و با توجه به اکثریت آرا در شورای عالی کار و بی تاثیر بودن آرای فراکسیون کارگری، حداقل دستمزد را بار دیگر به میزان زیادی پائین تر از نرخ واقعی تورم به مزد و حقوق بگیران تحمیل کند. می گویند که دولتی ها و کارفرمایان چنان فضایی در شورای عالی کار ایجاد کرده اند که حتی حوصله شنیدن حرف و استدلال در باره نرخ واقعی سبد معیشت را هم از دست داده اند.

در مجموع فضایی از انتظار درآمیخته با استیصال و خشم و نفرت از سیاست های ضد کارگری دولت شکل گرفته است. این در حالی است که در مبارزه برای مزد شایسته انتظار بکلی فاقد وجاهت است.

واقعیت این است که نه دولت اسبق، نه دولت سابق، نه دولت فعلی، نه اگر کار بر همین روال باشد دولت بعدی، از شدت سرکوب مزدی نیروی کار نخواهند کاست و تعیین دستمزد پائین تر از نرخ تورم، پا به پای بی ارزش تر شدن ارزش پول و رشد تورم و انفجار قیمت ها، خاصه قیمت های کالاهای اساسی سبد معیشت مزد و حقوق بگیران ادامه خواهد یافت. مساله تعیین دستمزد هیچ ربطی به تعداد نمایندگان کارگری، یا کارفرمایی یا دولتی در شورای عالی کار ندارد. این ترکیب هر چه باشد تا زمانی که توازن قوا به سود نیروی کار در سطح جامعه تغییر نکند امکان ندارد که دولت دستمزد را متناسب با نرخ تورم تعیین کند. اعضای «کارگری» شورای عالی کار چه در جلسات این شورا حضور پیدا کنند، چه چانه زنی بکنند، چه قهر بکنند، چه دعوت شوند، چه اخراج شوند، دستمزد را زیر نرخ تورم و بی توجه به هزینه های واقعی سبد معیشت تعیین می کنند.

با نفرین و آه و ناله و انتظار کشیدن و امید بستن به عدل و انصاف نداشته گماشتگان سیستم فاسد و دزدسالار کنونی هم هیچ تغییری در واقعیت هولناک پائین تر بودن حداقل دستمزد از نرخ تورم و سبد معیشت ایجاد نخواهد شد. کسانی که راه پایان دادن سرکوب مزدی را تغییر تعداد آرای اعضای فراکسیون کارگری در داخل شورای عالی کار می دانند کارگران و مزدبگیران را گمراه می کنند. اگر بر فرض محال نسبت اعضای فراکسیون کارگری به فراکسیون کارفرمایان و دولت در شورای عالی کار بیش از پنجاه درصد هم باشد، باز هم تغییری در وضعیت ایجاد نخواهد شد و نمایندگان کارگری اگر نخواهند ابزار تامین اراده دولت و کارفرمایان باشند، اساسا امکان راه یابی به چنین شورایی را پیدا نخواهند کرد و اگر بر فرض به هر دلیلی نمایندگان نخواهند مهر لاستیکی تصمیمات دولت (که خودش ابزار اعمال سیاست ولی فقیه است)باشند ، آنها را با پس گردنی از این شورا بیرون می کنند؛ کاری که با علی خدایی کردند. حتی اگر فرض و فقط فرض کنیم که اعضای کارگری شورا که سابقه آنها در شورای اسلامی کار روشن است، بخواهند قدمی فراتر بردارند و مثلا کارگران سراسر کشور را به اعتراض و حمایت از نرخ دستمزد عادلانه فرا بخوانند، در این صورت بدون هیچ تردید بسرعت برایشان پرونده سازی نموده  و آنها را زندانی می کنند؛ زیر شکنجه می برند؛ و به اعتراف دروغ وادارشان می کنند و افراد امنیتی گوش به فرمان و امتحان پس داده را به جای آنها به عنوان اعضای کارگری برگماری خواهند کرد. تصور این که از طریق بازی های قانونی و رای گیری، در شورای عالی کار امکان تعیین مزد عادلانه پدید می آید یا حتی می توان مویی از خرس کند، تصور ساده لوحانه ای است. منشا اشاعه این ساده لوحی ها برخی روشنفکرانی هستند که از سازماندهی مستقل نیروی کار و نبرد طبقاتی کار علیه دولت و سرمایه بیش از پیامدهای سرکوب مستمر مزدی واهمه دارند. برای پایان دادن به سرکوب مزدی باید توازن قوای منفی کنونی را برآشوبید و این کار از طریق سازماندهی نیروی کار و اتحاد بزرگ زحمتکشان برای مزد شایسته پدید می آید. همین پاسدار صولت مرتضوی که الان در شورای عالی کار با نهایت بیشرمی میلیونها مزدبگیر را به گرسنگی بیشتر محکوم می کند، به محض این که این توده بزرگ کارگری را در خیابان در برابر خود و دولت و حاکمیت ببیند، بسرعت عقب نشینی خواهد کرد. عربده کشی این جمائت ضد کارگر فقط تا وقتی است که می بینند کارگران ضعیف، بی سازمان و پراکنده هستند. در مقابل طبقه متحدی که با عزمی راسخ برای مزد شایسته به میدان آمده باشد همه شان قالب تهی خواهند کرد.

بنابراین به جای صبر و انتظار و آه و ناله و خاک پاشیدن به چشم کارگران که گویا مهره های سوخته شورای عالی کار می توانند مشکل ناچیز بودن مزد کارگران را حل کنند، باید درست در همین شرایط سرکوب ممتد به سازماندهی هر چه گسترده تر مبارزه برای مزد شایسته اقدام کرد.

اتحاد کارگران انقلابی ایران

پنجشنبه ۲۴ اسفند ۱۴۰۲