اتحاد کارگران انقلابی ایران

مردم ما و چهارشنبه سوری ی متفاوت آنها. آنها تاریخ را می سازند و فرهنگ و سُنتِ انسانی خود را، و ما را چه سرمستی ی از این بزرگتر که خود را بخشی از آنها می دانیم و هستیم تا به آخر. امسال مسیری که ما را به چهارشنبه سوری رساند انبوهی از عشق و نفرت را هم با خود داشت. عشق به عدالت و شادی، نفرت از ستم، زاری و جنایت.

شهریورِ چهارصد و یک سرآغاز جنبشی شد بی همتا در تاریخ. زنان رهبری جنبشی را به عهده گرفتند که رژیم را وادار کرد به پایانش سلام کند. با سوزاندن روسری و پراندن عمامه خط قرمزِ دیکتاتور را به هیچ گرفتند. این جنبش پخته نبود، ولی زنده بود. صدای مردمی شد که قرار نبود به کسی وکالت بدهند و ندادند.

دیکتاتور بگیر و ببند را شدّت داد و در پی آن برآمد که در گلو خفه کند صدای آزادی خواهی و عدالت را. رژیم را وهم برداشت که کرد آنچه که توانست، و رسید به آنچه که می خواست.

مردم امّا دهه ی فجرش را بر سرش کوبیدند در سکوت خیابان، آنگاه که آنها همهمه را تبلیغ می کردند. مارشی سرگرفت که در آن تنهائی رژیم بُغضی شد و ترکید در یازده اسفند. تحریمی آشکار که نطفه اش در خیابان بسته شده بود و نه در پس پشت درهایِ بسته توطئه.

شب چهارشنبه سوری رسید. آی بُتّه بُتّه بُتّه. خشم ترکید در انفجار ترقّه ها. ماتم پرستان مدعی سلامت مردم شدند و فریاد برآوردند که هرآنکس را که بازداشت کنیم تا پایان تعطیلات سال نو در حبس نگه خواهند داشت. آنها آنگاه که به سمت موتورسوار بلوچ شلیک مستقیم می کردند، پیراهن برتن دریدند که نگران سلامت شهروندان هستند. برای رفع نگرانی ی خود شهر را امنیتی کردند.

سنت و فرهنگ ما از آنِ ماست. چهارشنبه سوری ی تاریخی با واقعیت زمانه پیوند می خورد. بخشی از این توده میلیونی چهارشنبه سوری را همراه با خانواده های جانباخته گان جنبش انقلابی زن زندگی آزادی در کنار مزار یاران خود برگزار کردند. طناب داربه نشانه «نه به اعدام» به آتش کشید شد. جمعیّت شکل گرفت. تن ها «نه به تنهائی» را فریاد زدند و رقصیدند. تلالو رنگها در رقص تن های یکی شده، مرگ تک صدائی را به نمایش گذاشتند. ما زنده به آنیم که آرام نمانیم.

آزادی آزادی آزادی را فریاد زدند و رقصیدند. باور به ناگزیری ی مرگ دیکتاتور در ازدحام جمعیّت جاری شد. به پیشباز سبزی و خرمی بهار می روند با این باور که زمستان رفتنی است.

اتحاد کارگران انقلابی ایران