در چند هفته گذشته شاهد اعتراضات خیابانی مردم اراک در اعتراض به آلودگی هوای این شهر بوده ایم. این اعتراضات از سابقه تاریخی ی برخوردار است. تجربه ی بکار گرفتنِ شیوه های گوناگون اعتراضی مردم را به این نتیجه رسانده است که برای مطالبه حق هوای پاک، خودشان باید آستینها را بالا زده و آنرا در خیابان مطالبه کنند. اعتراضاتی که برای به عقب نشینی وادار کردن متعرضین به محیط زیست و هوای سالم به ناچار باید بتواند از سازماندهی مستقل خودش هم برخوردار باشد.
مردم اراک می گویند نیروگاه شازند از جاسازی درستی برخوردار نیست. آنها مازوت سوزی در این نیروگاه را نه تنها خطری جدّی برای سلامت خود می دانند بلکه می گویند ادامه این روند حتی مخالف قانون هوای پاک مصوب همین حکومت نیز است.
چهارسال پیش تشکل های مستقل زیست محیطی طی کارزاری علیه نیروگاه شازند اعلام جرم کرده و از دادستانی خواسته بودند که ورود کنند. پس از چهارسال کماکان استفاده از سوخت مازوت در دستور کار نیروگاه قرار دارد. پیشتاز بودن این نیروگاه در استفاده از سوخت مازوت در سال جاری در حالی است که در سال هزار و سیصد و هشتاد و شش هئیت وزیران با پذیرش جانمائی کاملا اشتباه نیروگاه مصوب کرده بودند این نیروگاه بایستی برای گازسوز بودن و ممنوعیت مازوت سوزی مصوبه خاص داشته باشد.
در همین رابطه سازمان های مردم نهاد استان مرکزی طی بیانیه ای اعلام کردند شورای عالی امنیت ملی با ادعای نخ نمایِ مدیریت بحران، و با بهانه شرایط بحرانی و کمبود گاز مجوز ادامه ی استفاده از سوخت مازوت در این نیروگاه صادر کرده اند. سازمانهای مردم نهاد در خطر انداختن جان شهروندان از سوی آنها را نه مدیریت بحران، بلکه بحران مدیریت نام نهاده اند.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه