اتحاد کارگران انقلابی ایران

نمایش مضحکی که حاکمیت با پهن کردن بساط صندوق های رای گیری برای 11 اسفند تدارک دیده، هیچ یک از مولفه های حداقلی یک انتخابات را ندارد. دوره بازی دادن مردم از طریق انتخاب میان بد و بدتر سپری شده است. از دی ماه 96 به این سو مردم با شعار «اصلاح طلب، اصولگرا دیگه تمام ماجرا»، عملا وارد فاز سرنگونی حاکمیت شدند. خیزش هایی که از آن زمان به بعد شکل گرفت با وجود خودانگیختگی، با صراحت جهت گیری سرنگونی داشت. از این مقطع، بحران موجودیت سیاسی اصلاح طلبان به عنوان بخشی از حاکمیت، تجزیه و فروپاشی آنان را به عنوان یک جریان اجتناب ناپذیر ساخت و شتاب داد. ادامه حمایت از حاکمیت و توجیه و تبلیغ مشارکت در اقداماتش و یا عبور از نظام و نزدیک شدن به نیروهای خواهان سرنگونی، دو راه متفاوت و متقابل این فروپاشی بود. بیانیه 110 نفر از اصلاح طلبان در حمایت از شرکت در «انتخابات » گام دیگری در همین مسیر تجزیه و فروپاشی جریان اصلاح طلب است. کسانی که سرنوشت خود را به سرنوشت نظام ولایت فقیه گره بزنند، قطعا جایی در میان مردم ندارند. در مورد نمایش 11 اسفند اشاره به دو نکته حائز اهمیت است

اول: هیچ سطحی از مهندسی دو «انتخابات» پیش رو نمی تواند مسیر انزوا و محاصره حاکمیت در دریای خشم و نفرت مردم را تغییر دهد و یا وقفه ای مهم در روند مبارزه برای از میان برداشتن حاکمیت در میان مبارزان پیگیر پدید آورد. اکثریت قاطع مردم می دانند که با این بازی ها هیچ چیز تغییر نخواهد کرد. درک همین رویکرد مردم است که حاکمیت را بر آن داشته به موازات حرکت به سوی پهن کردن بساط صندوق های رای گیری، اعدام ها و سرکوب ها را هم شدت دهد.

دوم: چینش صندوق های رای گیری، نقشی در تثبیت رژیم یا حتی تقویت وحدت درونی آن ندارد. تجربه واقعی روند«خالص سازی» و «یکدست سازی»  در دوره ابراهیم رئیسی نشان می دهد که حاکمیت با وجود پرداخت هزینه تقلیل بیشتر پایه اجتماعی با برکشیدن او در متن مهندسی «انتخابات» بی رمق گذشته، به لحاظ  طبیعت ساختاری فسادی که بدان مبتلاست و رقابت های گروهبندی های شبه مافیایی و غارتگر برای دسترسی بیشتر به قدرت، امکانات و نفود، وحدت نظر و عمل کامل شکل نگرفته؛ اما در مقابل شاهد بودیم که در جریان خیزش انقلابی «زن، زندگی، آزادی»، هسته مرکزی حاکمیت، یعنی خامنه ای و دستگاه ولایت مطلقه فقیه آماج اصلی خشم و اعتراض مردم قرار گرفته است.

صندوق رای گیری و به صف کردن دست چین شده گان شورای نگهبان و فراخواندن مردم برای رای دادن به ادامه غارت، اختلاس، اعدام، سرکوب، فقر و تهیدستی، محکوم به شکست است. کانون توجه افکار عمومی گسترش کارزار علیه اعدام و سرکوب، گسترش جنبش های مطالباتی و اعتراضی، شکل دادن به بلوک بزرگی از نیروهای هم سرنوشت  شامل کارگران، معلمان، پرستاران، بازنشستگان، گروههای مختلف زحمتکشان، زنان، دادخواهان پیگیر، مبارزان حقوق ملی و محیط زیست است.

اتحاد کارگران انقلابی ایران

2024  چهارشنبه 25 بهمن 1402 و 14 فوریه