اعتصاب عمومی فراخوان داده شده از سوی هفت تشکل حقوق بشری در کردستان در محکومیت اعدام چهار زندانی سیاسی کُرد وفا آذربار، محمد فرامرزی، پژمان فاتحی و محسن مظلوم و توقف اعدام دهها زندانی دیگر روز سه شنبه ده بهمن با استقبال مردم کردستان روبرو شد. اعتصاب در بسیاری از شهرهای کردستان از جمله در قروه، کامیاران، سنندج، کرمانشاه، روانسر، بانه، دیواندره و سقز شاخص بود. در چهار شهر بوکان، کامیاران، دهگلان و مهاباد مردم به هدف ابراز همدردی و محکومیت اعدام، وسیعا به دیدار خانواده های اعدام شده گان رفتند.
همزمان با اعتصاب کردستان، خبر رسید که بند زنان زندان اوین به اعتصاب غذای زندانیان قزل حصار پیوسته و در سمیرم، مردم و کسبه در اعتراض به صدور احکام اعدام دو جوان آزادیخواه این شهر به اسامی مهران بهرامیان و فاضل بهرامیان دست به اعتصاب و اعتراض زدند.
استقبال گسترده از فراخوان اعتصاب و اعتراض به اعدام چهار جوان کرد به جمهوری اسلامی نشان داد که اعدام های کین توزانه جوانان مردم بر اساس ادعاهای بی اساسی که زیر شکنجه های وحشیانه آنان به دست آمده، بی پاسخ نخواهد ماند و مردم هر جا که بتوانند نسبت به احکام بیدادگاههای اسلامی و قتل های سازمان یافته حاکمیتی اعتراض خواهند کرد. این اعتصاب گسترده همچنین نشان داد که هر گام تازه ای در ارتکاب جنایت با اعدام های بیشتر با مقاومت دامنه دارتری در جنبش همراه خواهد شد. اما با توجه به این که اعدام ها به هیچ وجه متوقف نشده و جمهوری اسلامی همچنان در صدد اعدام های بیشتر است، اعتصاب سیاسی یک روزه برای توقف ماشین کشتار جمهوری اسلامی کافی به نظر نمی رسد و قطعا گام های بیشتری لازم است. در دوره اوج خیزش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» شاهد همبستگی باشکوه مبارزان بودیم که طی آن مردم در استان های مختلف در برابر یورش سرکوبگران به کردستان یا بلوچستان در حمایت از هم به میدان می آمدند و اعتراض می کردند. رژیم درمانده و منزوی از جلوه های درخشان همبستگی مبارزاتی به وضعیت انفعالی افتاده بود.
در حقیقت اکنون کسانی که به دست قصابان حکومتی سر به دار می شوند، در تهران، کردستان، سمیرم و هر جای دیگر، فرزندان همه مردم ایران هستند و هر اعدام رنج و خشم شدیدی در میان عموم مردم همراه با حس همدردی با خانواده های اعدام شده گان ایجاد می کند.
برای شکل دادن به یک کارزار گسترده و نیرومند «نه به اعدام» که بتواند حاکمیت را ناچار به عقب نشینی کند حضور اعتراضی وسیع تر و اعتصاب های دامنه دارتری لازم است. اعلام سه شنبه های اعتصابی زندانیان زندان قزلحصار در اعتراض به اعدام ها و حمایت زنان زندانی سیاسی زندان اوین که از درون دژهای سرکوب، آدمکشی سازمان یافته حاکمیت را به چالش می کشند، قطعا الهام بخش گام های بعدی در شکل دادن به کارزار گسترده و سراسری «نه به اعدام» است. پیگیری و ابتکارعمل خانواده های جان باختگان در فراخوان حلقات جدید و مناسب اعتراضی نسبت به اعدام ها و حمایت جنبش دادخواهی و عموم دادخواهان از صدای حق خواهی و حمایت از حق حیات و نفی اعدام، حائز اهمیت کلیدی است. گسترش اعتراض ها در شهرها و کشورهای مختلف محل زندگی پناه جویان ایرانی در خارج از کشور در جلب توجه افکار عمومی کشورهای محل اقامت آنان نسبت به اعدام ها در ایران موثر است. همه این کنش ها در ترکیب با هم می تواند ماشین کشتار رژیم جمهوری اسلامی را متوقف کند و در پایان دادن به کشتار اسرای خیزش انقلابی و توقف موج اعدام ها، کارزار گسترده نه به اعدام مبرم، ضروری و فوری است.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه