این روزها جمهوری قتل های زنجیره ای و اعدام های از سر استیصال، شمشیر را علیه دربندکشیده شده گان از رو بسته است. صدور احکام اعدام و قتل دولتی در دستور کار قرار گرفته است.
یک چیز مسلّم است. جمهوری اسلامی با این جنایت ها نه تنها نتوانسته صدای حق طلبی و مطالبه گری را ساکت کند، بلکه باعث شده جنبش نه به اعدام در بین توده های اعماق گسترش یابد.
اعدام ها جنبش دادخواهی را تقویت کرد. تقویت جنبش دادخواهی باعث نزدیکی و همگرائی دادخواهان شد. مادران خاوران، خانواده های جانباخته گان آبان، خانواده های قربانیان قتل های زنجیره ای، خانواده های زندانیان عقیدتی، اقلیت های قومی، خانواده های زندانیان عادی و محکومان به اعدام، زنان زندانی، زندانیان سیاسی، تشکل های کارگری، فرهنگی و مدنی، و ایرانیان خارج از کشور هرکدام به شکل و گونه ای به گسترش جنبش دادخواهی یاری رسانده اند.
جمهوری اسلامی که تصور می کرد با اعدام فرزندان زندانی این مردم خواهد توانست شکست جنبش زن زندگی آزادی را در نهانخانه های خود جشن بگیرد به یکباره زمینه ای ایجاد کرده که جنبش زن زندگی آزادی راه خود را در مسیر دادخواهی و تقویت همبستگی ملی علیه قتل دولتی هموارتر می بیند.
در نقطه ی مقابل جمهوری قتل و جنایت، جنبش دادخواهی با مطالبه «نه به اعدام» به عنوان یکی از مظاهر جامعه مدنی و سکولار رخ نشان داده است. برای دادخواهان تفاوتی بین محکومان وجود ندارد. آنها حذف اعدام را نه فقط برای فعالین جنبش آزادی و عدالت خواهی، نه تنها برای فعالین اقلیت های مذهبی و قومی، نه تنها برای محکومان آسیب های اجتماعی، بلکه برای همگان مطالبه می کنند.
اگر چهاردهه پیش مادران خاوران پرچم دادخواهی را برافراشتند، امروز این پرچم بر دوش دختران و پسران جوان، بردوش معلم و کارگر، بردوش زندانیان دربند، بر دوش کرد و لُر و بلوچ و عرب، گیلک و یزدی و مازنی افراشته نگه داشته شده است.
اگر جمهوری اسلامی در سکوت خبری دهه شصت توانست هزاران نفر را در زندان به قتل برساند، امروز در سایه دسترسی عموم مردم به فضای مجازی ی مستقل از سانسور حاکمیت، در ثانیه ای اخبار جنایت رژیم به آگاهی همگان خواهد رسید.
اعدام جوانان احساسات مردم را به شدّت جریحه دار کرده است. نفی اعدام جنبشی مدنی و دموکراتیک است و در این جهت گامهای بزرگی هم برداشته شده است. از جمله شاهدیم در بین ایرانیان خارج از کشور هم همگرائی هائی بوجود آمده است. جنبش دادخواهی و مطالبه «نه به اعدام» همانطور که در بین زنان زندانی شاهد بودیم، به هیچ دسته و فرقه و گروهی تعلق ندارد. جمهوری اعدام را اگر نمی خواهیم، که نمی خواهیم، باید پشتِ مطالبه «نه به اعدام» نیرو جمع کنیم.
اتحاد کارگران انقلابی ایران
نهم بهمن ماه هزار و چهارصد دو
بیست و نهم ژانویه دوهزار و بیست و چهار
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه