اتحاد کارگران انقلابی ایران

در پی اقدام مدیرعامل گروه ملی صنعتی فولاد اهواز در ممنوعیت ورود ۲۱ نفر از کارگران به شرکت و عدم تحقق اجرای کامل طرح طبقه بندی مشاغل، صبح روز شنبه دوم دی ماه کارگران گروه ملی فولاد در همه بخش ها با توقف خطوط تولید دست به اعتصاب زدند. در جریان اعتصاب تجمعی مقابل دفتر مدیریت شکل گرفت و پس از آن راهپیمایی تا میدان بقایی انجام شد.

  کارگران «علی محمدی» مدیرعامل را  از شرکت بیرون کردند اما قبل از این اقدام به مدیرعامل فرصت دادند تا ضمن لغو ممنوعیت ورود همکاران، اجرای کامل طبقه بندی را اعلام نماید که وی از انجام این موضوع سرباز زد. محمدی به دنبال فوران خشم کارگران اعتصابی از دفتر خود گریخت و در یکی از اتاق های ساختمان معاونت فنی مخفی شد. اما کارگران او را بیرون کشیدند.

اقدام مدیرعامل به اخراج ۲۱ نفر از کارگران و خودداری وی از اعلام اجرای کامل طبقه بندی دقیقا در راستای سیاست امنیتی صورت گرفته است. یک سال است که حاکمیت با همه نیروی توطنه گر و سرکوبگر امنیتی، قضایی و مدیریتی خود در برابر اراده کارگران ایستاده است. در دو سال اخیر این رویارویی بین کارگران و مدیریت که به حمایت همه جانبه  دستگاه سرکوب متکی است هم منجر به اعتراض کارگران و هم برخوردهای سرکوبگرانه با کارگران انجامیده است. در مهرماه گذشته برای کارگران معترض فولاد حکم حبس و شلاق تعلیقی و جریمه دو و نیم میلیون تومانی صادر کردند. معنایش این بود که کارگران باید از مطالبه برحق و قانونی خود دست بردارند وگرنه شلاق می خورند و به جیب های خالی شان هم رحم نمی شود.   کارگران هم چنین  در هفده آبان ماه در هر دو شیفت صبح و عصر از رفتن به سالن های غذاخوری صبح و عصر خودداری کردند و بار دیگر برای اجرای طبقه بندی مشاغل و پرداخت دستمزدها در شنبه ۲۰ آبان، به تجمع و اعتصاب دست زدند.

پس از آن بود که مدیر شرکت با پشتوانه حراست ممنوعیت ورود ۲۱ نفر از کارگران به شرکت را اعلام کرد. در واقع حداقل در دو سال اخیر اعتراضات برحق کارگران فولاد اهواز و مطالبات قانونی آنان با حکم شلاق، اخراج، جریمه نقدی، خودداری از اجرای طرح طبقه بندی مشاغل و تلاش های دائمی برای شکاف انداختن در صفوف کارگران همراه شد. رویارویی مدیریت و نهادهای امنیتی، حراستی و قضایی با کارگران یک نمونه عریان از مقاومت طبقه سیاسی حاکم در برابر کارگران با اتکا به برخوردهای امنیتی است. برخورد امنیتی هم فقط مختص کارگران فولاد نیست، هر جا و در هر واحد بزرگی که کارگران در صفوف متحد برای مطالبات خود به میدان بیایند، به سرعت به ایجاد جو رعب و ارعاب مبادرت می کنند و کارگران را بازداشت و برایشان پرونده سازی نموده و یا احکام تعلیقی صادر می کنند تا کارگران با ملاحظه افزایش خطر بازداشت و زندان و شلاق و اخراج در شرایط دشوار اقتصادی کنونی و خطر آواره شدن زن و فرزندانشان سکوت کنند و از حق خواهی و مطالبه گری دست بردارند.

ازسوی دیگر روشن است که علت مقاومت مدیریت و کل دستگاه سرکوب حاکمیت در برابر مطالبات بدیهی کارگران فولاد چیست. اگر طبقه بندی مشاغل را واقعا اجرا کنند، در این صورت کارگران ذوب آهن اصفهان هم این مطالبه را پیگیری خواهند کرد و واحدهای بزرگ بخش معدن و ….صنایع بزرگ دیگر و واحدهای تولیدی با حدود پنجاه کارگر هم گرد این واحدهای بزرگ کارگری به مطالبه گری فعال رو خواهند آورد.

بنابراین پیروزی کارگران فولاد اهواز در تحمیل مطالبه خود به سیستم می تواند عامل آزادسازی اراده متکی بر همگرایی و همبستگی کارگران در سایر واحدهای تولیدی باشد. و شکست آنان بی تردید در میزان پیگیری این مطالبه در بخش های دیگر تاثیر منفی خواهد داشت. جدال تناوبی دو ساله اخیر کارگران فولاد اهواز با مدیریت و حاکمیت حامی آن نشان می دهد که یک جنگ طولانی، سرسختانه، مشحون از توحش و توطئه گری و برخوردهای امنیتی در قبال کارگران در جریان است. چنین جنگی را بدون آمادگی کافی کارگران، بدون سازماندهی نیروها، جذب حداکثر حمایت های نیروهای هم سرنوشت و ایجاد تشکل مستقل پایدار طبقاتی، نظیر یک سندیکای رزمنده نمی توان پیش برد. گردهم آیی های خودجوش اعتراضی کارگران هر قدر هم که مهم است تشکل به حساب نمی آید و در فاصله دو تجمع امکان پیگیری مطالبات و تصمیمات کارگران را ندارد. اعلام علنی نمایندگی کارگران در تجمعات علنی، «افراد» و «شخصیت ها» را جایگزین اندیشه و تصمیم جمعی سازمان یافته کارگران می کند و در غیاب تشکل مستقل اکثریت کارگران، صرفا با احضار و بازداشت افراد انتخابی، اعتراضات پراکنده می شود. در شرایطی که خبر می رسد که برخی کارگران اخراجی در خوزستان از فرط ناامیدی دست به خودکشی زده اند، لازمه پیگیری مطالبات کارگری، شکل دادن به همیاری مالی برای حفظ کارگران اخراجی و جلوگیری از نابودی خانواده های کارگری در اثر اخراج به خاطر اعتصاب مطالباتی است؛ امری که از وظایف مهم تشکل مستقل کارگری است.

اتحاد کارگران انقلابی ایران  2 دی 1402 و 23 دسامبر 2023