روز چهارشنبه ٢٩ آذر ماه ۱۴۰۲، سازمان عفو بین الملل در بیانیهای نسبت به خطر جدی اجرای حکم اعدام «منوچهر مهمان نواز»، «منصور دهمرده» ، «محمد قبادلو» ، «مجاهد (عباس) کورکور» و «رضا رسایی»، از بازداشتشدگان اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱ هشدار داد و اعلام کرد که شکنجه و سایر بدرفتاریها را با چهار نفر از پنج نفری که حکم اعدام دارند، از طریق ضرب و جرح، شوک الکتریکی، خفگی، خشونت جنسی، و محرومیت عمدی از مراقبتهای بهداشتی ثبت کرده است.
در یک ماه گذشته، اجرای حکم اعدام کامران رضایی، از بازداشتشدگان اعتراضات آبان ۹۸ در زندان عادل آباد شیراز و همچنین اعدام میلاد زهرهوند، از بازداشت شدگان مراسم چهلم مهسا امینی، ایوب کریمی، زندانی اهلسنت کُرد در زندان قزلحصار کرج و یک زندانی سیاسی دهه شصت به نام هرمز صابری (گداعلی صابرمطلق)، اجرا شده است..
براساس آمارها جمهوری اسلامی از ابتدای سال جاری میلادی به طور متوسط هر دو روز یک زندانی را اعدام کرده است. اما از ۷ اکتبر (آغاز جنگ اسرائیل و حماس) اعدامها روند افزایشی به خود گرفته و دستکم ۲۲۳ زندانی اعدام شدهاند که به طور متوسط هر روز حکم اعدام ۳ زندانی اجرا شده است.
سازمان های حقوق بشری همگی تاکید دارد که جمهوری اسلامی بسیاری از زندانیان را مورد شکنجه و سایر بدرفتاریها از جمله ضرب و جرح، شوک الکتریکی و خشونت جنسی قرار داده است و به علاوه از بسیاری زیر شکنجه اعترافات اجباری گرفته و بعد همان اعترافات را پایه ای برای صدور حکم اعدام قرار داده است .در حال حاضر حداقل ده ها نفر دیگر به دلیل جرایمی با حکم اعدام که در ارتباط با تظاهرات مطرح شده اند، تحت بازجویی قرار دارند.
خطر جدی جان معترضان محکوم به اعدام را تهدید میکند. رهبران امروز جمهوریاسلامی همان ها هستند که قتل عام های سالهای ۶۰ تا ۶۷ را در زندانها راه انداختند. آنها پیشینه کشتار زندانیان سیاسی و جنایت علیه بشریت را دارند. جمهوری اسلامی هیچ ابایی از اعدام ندارد. تنها عاملی که جلوی کشتار جمهوری اسلامی را می گیرد ، بالا بردن هزینه سیاسی اعدام است، که بوسیله وسعت گرفتن اعتراضات و مبارزه با اعدام صورت می گیرد. حرکات اعتراضی و مبارزه با اعدام در یک سال گذشته در مقابل زندانها توسط خانواده های محکومین به اعدام و همراهی مردم با آنان و هم چنین تظاهرات های ایرانیان در خارج کشور در اعتراض به احکام اعدام توانست نقش بازدارنده ایجاد کرده و رژیم جرات افزایش احکام اعدام را نداشت. اعتراضات حتی در موارد مشخصی موجب لغو احکام اعدام شد. پرسشی که مطرح می شود این است که در شرایطی که سرکوب ها و اعدام ها شدت یافته است، چرا نباید این تجربیات تکرار شود؟ رژیم در غیبت جنبش خیابان، مانند گله ای گرگ وحشی به جان فرزندان ما در زندانها افتاده و آنها را به مسلخ مرگ می برد. باید جلوی این گله وحشی و درنده را گرفت. مسلما راههای ابتکاری دیگری وجود دارد که می تواند در سنگین کردن هزینه سیاسی اعدام برای رژیم ، موثر باشد. مردمی مصمم که جنبش انقلابی و باشکوه زن زندگی آزادی را رقم زدند، فرزندان خود را تنها نمی گذارند و وجدان بیدار جامعه مسلما نسبت به اعدام ها سکوت نخواهد کرد.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 1 دی 1402 و 22 دسامبر 2023
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه