اتحاد کارگران انقلابی ایران

مصوبه‌ی «سازماندهی و نظارت بر تجارت مرزی» که منجر به عدم اجازه ترخیص اجناس از لنج‌ها و همچنین اعمال محدودیت بر کالاهای ته‌لنجی شده، بخشی از تعرض سازمان یافته حاکمیت فاسد و غارتگر علیه لنج داران زحمتکش جنوب کشور است؛ تعرضی که همراستا با قتل و کشتار کوله بران در کردستان و سوختبران در بلوچستان به بهانه مقابله با قاچاق صورت می گیرد، در حالی که باندهای اصلی قاچاق انبوه کالاها وابسته به سپاه و نیروهای امنیتی و نظامی آزادانه و با بهره برداری از مبادی اصلی کشور جریان اصلی قاچاق را تحت کنترل خود دارند. در واقع آنسوی تعرض به معیشت لنج داران جنوب و محدودسازی حجم کالاهای وارداتی از طریق لنج ها، تمرکز جریان اصلی قاچاق تحت مدیریت باندهای حاکمیتی است. پیامد این محدودیت سازی همان است که به نام مبارزه با قاچاق کالا در کردستان و بلوچستان جریان دارد. رژیمی که ازتامین نان مردم عاجز است و تنها می تواند منابع و ثروت های متعلق به مردم را غارت کند، آنان را برای تلاش در تامین یک لقمه نان به خاک و خون می کشد. محدودیت واردات ته لنجی، علاوه بر دشوارتر کردن زندگی لنج داران، زنجیره توزیع کالاهای ته لنجی را نیز از میان می برد و عامل گسترش بیکاری، فقر و نابسامانی های فزاینده تر زندگی مردم جنوب در شرایط فقر و بیکاری گسترده کنونی می شود. بی دلیل نیست که در اعتراض به این مصوبه دو هفته است که کسبه و بازاریان گناوه که بخش مهمی از عوایدشان به تداوم واردات کالاهای ته لنجی گره خورده است در کنار لنج داران دست به اعتصاب و در مواردی تظاهرات خیابانی و بستن مغازه ها زده اند.  تقلیل «اقلام مجاز برای واردات از ۹۷ قلم به ۵۹ قلم کالا» و محدود شدن حمل کالا به «معادل ۶۰ تن برای هر شناور» بویژه زندگی بسیاری از مردم را در بوشهر که از این طریق واردات کالاهای ته لنجی امرار معاش می کنند به بهانه مقابله با قاچاق عملا از بین برده است.  در دولت رئیسی دزدان سرگردنه ای مثل اختلاس  کننده ۳ میلیارد دلاری چای دبش و لشکری از کاسبان تحریم و قاچاقچیان حرفه ای به اسم دور زدن تحریم ها دستشان باز است تا هر طور که می توانند مردم را غارت کنند و دست آخر به صندوق های بازنشستگی دستبرد زده و تاوان ورشکستگی صندوق ها را هم با بالا بردن سن بازنشستگی و نقشه خالی کردن صندوق بین النسلی کارکنان نفت، به گردن مزد و مستمری بگیران بیاندازند. در این حکومت، کولبر برای لقمه ای نان جانش را از دست می دهد؛ سوختبر طعمه آتش می شود  و صاحبان ته لنجی تنها ممر درآمدشان را از دست می دهند. آن لایه هایی از محرومان و زحمتکشان شهر و روستا که باندهای غارتگر حاکمیتی با مصوبه های جدید یا گلوله های آتشین هنوز به سراغ شان نرفته اند دیر یا زود به سرنوشت کولبران، سوختبران و ته لنجی ها دچار خواهند شد. جمهوری اسلامی به هیچ زحمتکشی رحم نخواهد کرد و هیچ عرصه ای را از چپاول و غارت و به جای گذاشتن فقر، فلاکت، بیکاری و ویرانی های بیشتر بیرون نخواهد گذاشت.

تا جایی که به کولبر، سوختبر، صاحبان ته لنجی، کسبه جزء، بیکاران بساط گستر و گروههای مشابه در جامعه ما مربوط است، نه حالا و نه هرگز، هیج سیاستی از سوی هیچ دولتی در این نظام جمهنی فاسد و غارتگر، پا از گلوی آنان برنخواهد برداشت و رویکردی به جز زور، سرکوب و غارت در پیش نخواهد گرفت. علت خیلی روشن است. هیچ کدام از این گروههای محروم و محذوف نه اتحادیه مستقلی برای دفاع از منافع خود دارند، نه سامانه ای برای پیگیری مشکلات جمعی و رفع موانع ناشی از رویکردهای سرکوبگرانه حاکمیتی، نه حتی یک تعاونی مستقل ساده. جایی هم که اتحادیه های سنتی صنوف شکل گرفته عملا تحت کنترل نیروهای سرکوبگر امنیتی، مراکز نظارت و مدیریت نارضایتی های اعضای صنفوف هستند نه ابزار اعمال اراده واقعی آنان بر اساس منافع صنفی شان. علاوه بر این نه تنها هیچ تشکل مستقلی در هیچ سطحی در بین لایه های محذوف شکل نمی گیرد که هیچ ارتباطی هم بین آنها نیست. کولبر که در اثر گلوله های مرگبار ماموران مرزی جان خود را از دست می دهد، سوختبر و ته لنجی دار نه خبر دارد نه تاثیر می گیرد. و سوختبر وقتی به خاطر یک لقمه نان طعمه آتش می شود همسرنوشتان او بی خبرند. چنین وضعی بهشت غارتگران و آدمکشان سرکوبگر است. آنان هر زمان اراده کنند برای غارت و بهره کشی بیشتر به سروقت یکی از لایه های زحمتکش می روند و خیال شان راحت است که به خاطر فقدان قدرت جمعی جز چند روز غرولند و اعتراض کاری از دست شان برنمی آید و به شرایط جدید خو می گیرند و تسلیم می شوند. تا وقتی هیچ سطحی از سازمان یابی مستقل برای منافع طبقاتی و هیچ خاکریزی برای مقاومت جمعی سازمان یافته در برابر سیاست های غارتگرانه حاکمیت در میان لایه های محروم و زحمتکش وجود ندارد، چشم اندازی فراتر از اعتراضات پراکنده خودانگیخته در میان این لایه ها در کار نخواهد بود. البته فعالان کارگری با کمک به فرایند خودسامان یابی در میان لایه های زحمتکش، می توانند در تحول اعتراضات پراکنده خودانگیخته به مقاومت موثرسازمان یافته و ایجاد سنگر جدیدی از سنگرهای مستقل مبارزه طبقاتی، نقش موثری داشته باشند

اتحاد کارگران انقلابی ایران

شنبه 18 آذر 1402

و 9 دسامبر 2023