اتحاد کارگران انقلابی ایران: نهادهای گوناگون امنیتی و دولتی در جمهوری اسلامی علیرغم وابستگی اشان به دار و دسته های رنگارنگ حکومتی، در سرکوب دانشجویان و اساتید آزادی خواه از اشتراک عمل برخوردارند. ریحانه معروف، دبیر سابق شورای صنفی دانشکدهی علوماجتماعی دانشگاه تهران و دانشجوی جامعهشناسی دانشگاه تهران، از سوی کمیته انضباطی به دو ترم محرومیت از تحصیل با احتساب در سنوات محکوم شد. کمیته تجدیدنظر این را به یک نیمسال تقلیل داد. همزمان حراست دانشگاه از ورود وی به دانشگاه ممانعت کرده و بار دیگر دانشگاه وی را به دلیل شرکت در جلسه دفاع پایاننامه یک دانشجوی دیگر و به اتهام شرکت در جلسه غیر قانونی و کشف حجاب به کمیته انضباطی معرفی کرده است.
آرمیتا پاویر، دانشجوی رشته زیست سلولی دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، و از شرکت کنندگان در اعتراضات سال گذشته دانشجویان، بیش از یکماه است که با پرونده ای شخصی بازداشت شده است. وی در زندان از سوی نهاد امنیتی و دادستانی برای ابراز ندامت درمورد پرونده سال گذشته خود تحت فشار قرار دارد. آرمیتا در تماس تلفنی با خانواده اعلام کرد که در اعتراض به عملکرد نهادهای امنیتی و دادستانی دست به اعتصاب غذا خواهد زد.
مسئول کمیته انضباطی دانشگاه ارومیه حکم چهار ترم منع از تحصیل نرگس فداکار را بعنوان حکم نهایی به صورت شفاهی به وی ابلاغ کرد. درپاسخ به اعتراض نرگس فداکار به ضرورت قانونی ابلاغ کتبی حکم عنوان شد که براساس دستور مقامات مافوق اجازه تسلیم کتبی وجود ندارد. همزمان وی را مجبور به اظهار ندامت و امضای تعهد نامه کتبی کرده اند.
در هفته ای که گذشت، علیرغم نمایش های مضحکه ای که امنیتی ها پس از به کما رفتن آرمیتا گراوند به اجرا درآورده بودند، دانشجویان دانشکده مدیریت و دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران، دانشگاه علم و صنعت، دانشکده روانشناسی دانشگاه تهران، و دانشگاه علامه طباطبایی با نصب عکس و پوسترهای آرمیتا بر در و دیوار محوطه دانشگاهها بر لزوم مبارزه با پروژه رژیم برای به فراموشی سپاری فاجعه ای که بر سرِ آرمیتا آوردند، پای فشردند.
قوه قضائیه برای هستی امیری و ضیاء نبوی، دانشجویان دانشگاه علامه طباطبائی حکم یکسال حبس صادر کرد. جرم آنها شرکت در اعتراضات دانشجویان علیه مسموم سازی دانش آموزان مدارس در اسفندماه سال گذشته است. گزارش حراست دانشگاه به نهادهای امنیتی دلیل تشکیل پرونده قضائی برای این دانشجویان است.
در این هفته هم چنین خبر رسید که ندا تولایی استاد رشته گرافیک دانشگاه الزهرا را هم، چند هفته پس از آغاز ترم جدید، از دانشگاه اخراج کردند.
امتناع دانشجویان دانشگاه الزهرا از خوردن غذای سلفِ دانشگاه به دلیل کیفیت پائین غذا، و صدور بیانیه ای در ضرورت دفاع از حقیقت و اعلام حمایت و همبستگی با نیلوفر حامدی و الهه محمدی، از سوی جمعی از دانشجویان دانشگاه علامه هم از جمله رخدادهای دانشجوئی در هفته گذشته بود.
وحشت جمهوری اسلامی از همزمانی بازگشائی دانشگاه ها و مدارس با سالگرد جنبش زن زندگی و آزادی سازمانهای امنیتی و اطلاعاتی رژیم را وادار کرد برای مقابله با اوجگیری جنبش اعتراضی دانشجویان، دانش آموزان و فرهنگیان بدنبال راه چاره بگردند. به همین مناسبت تمامی طول تابستان را صرف احضار، تهدید، بازداشتِ فعالین دانشجوئی، اساتید آزادیخواه و حامی مطالبات دانشجویان، و معلمان کردند. صدور احکام کیلوئی زندان علیه فعالین فرهنگی و بیکار سازی آنها، اخراج اساتید آزادی طلب دانشگاهها، زندان و ممانعت از ادامه تحصیل، و تواب سازی دانشجویان از جمله اقدامات آنها بود.
بازگشائی دانشگاه را یک هفته به تاخیر انداختند، تا به هرقیمتی جلوی اعتراضات دانشجوئی در سالگرد مهسا امینی را بگیرند، تا بتوانند چاشنی انفجاری دانشگاه را خنثی کنند. امّا شاهدیم که موفق نشدند سایه سکوت را بر دانشگاه تحمیل کنند.
با توجه به شرایط موجود تاکید بر چند نکته حائز اهمیت است. علیرغم فشارهای شدید و متمرکز بر جنبش دانشجوئی، امّا هم چنان دانشگاه زنده و معترض است.
شیوه و روشی که رژیم برای سرکوب جنبش دانشجوئی پیشه کرده است، دقیقا مشابه شیوه سرکوب فعالین فرهنگی و معلمان است.
تجربه نشان داده است در دوره های گوناگون جنبش اعتراضی الویت های مبارزاتی فعالین و کنشگران هم با توجه به افت و خیزهای جنبش اشکال متفاوت است.
مبارزه توده ای و همه گیر با دیکتاتوری قطعا نیاز به داشتن ارزیابی نسبتا دقیق از نقاط ضعف و قوت جنبش دارد. به شکل متداول در دوره های افت جنبش امکان تمرکز بیشتری در این راستا برای فعالین دانشجوئی وجود دارد.
دوره های افت خیزش انقلابی طبعا دوره سرخوردگی، انفعال و انتظار نیست. این دوره بهترین زمان برای کادرسازی و سازماندهی فعالین دانشجوئی برای مقابله همه گیرتر با سرکوب خشن رژیم و سازماندهی ارتباطات مبارزاتی جدید و بازسازی شبکه هاست. بدیهی است که این رویکرد قبل از همه مستلزم جمع بندی فعالین بخش های مختلف جنبش دانشجوئی، چه به شکل مستقل در دانشگاه های محل تحصیل خود و چه در همکاری با فعالین دیگر دانشگاه ها از نقاط ضعف و قدرت مبارزات یک ساله اخیر است، تا کاستی های موجود برطرف شود. از این هم بدیهی تر این است که بررسی نقاط ضعف و قدرت جنبش دانشجوئی به معنای خودزنی نیست. نباید فراموش کنیم که دستاوردهای جنبش دانشجوئی حتی از سوی سرکوب گران و نیروهای امنیتی و اطلاعاتی هم قابل کتمان نیست. جنبش دانشجوئی در دوره خیزش انقلابی پرچمدار آزادی خواهی، مقاومت و مبارزه علیه آپارتاید جنسی در دانشگاه و حامی پیگیر دیگر جنبش های اجتماعی بود.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 
بیان دیدگاه