اتحاد کارگران انقلابی ایران: با این که هنوز بیش از یک ماه به بازگشایی مجدد دانشگاهها باقی مانده، همزمانی تقریبی پایان تعطیلات تابستانی با سالگرد خیزش ژینا چنان وحشت گسترده ای در میان نیروهای سرکوب برانگیخته که در یک ماه و نیم اخیرهمه تلاش های خود را برای مهار دانشگاه به کار بسته اند.
تمرکز کانون های سرکوب در بازه زمانی مورد اشاره ارتباط روشنی با جمع بندی دستگاههای امنیتی و اطلاعاتی از نقاط قوت مبارزات دانشجویی در ماههای اوج خیزش انقلابی دارد.
استواری در دفاع از آزادی پوشش و مقابله با تفکیک جنسیتی در محیط های آموزشی، تولید و بازتولید شعارهای انقلابی متناسب با سطح و دامنه کنشگری انقلابی، تحرک سازمانگرانه با بهره برداری از ارتباطات طبیعی در خوابگاههای دانشجویی برای هماهنگی اعتراضات در سطح دانشگاههای مختلف، پویایی و ابتکار عمل در خبررسانی از مبارزات دانشجویی و درهم شکستن محاصره دستگاه سانسور، تمرکز بر اتحاد استاد و دانشجو بر پایه آزادی های آکادمیک در محیط های دانشجویی و شکستن سکوت در برابر سرکوب ها به موازات اتحاد عمل با جنبش های اعتراضی بیرون دانشگاه، و اتحاد عمل تشکل های غیر وابسته در برابر بسیج دانشجویی و حراست در درون دانشگاه، برخی از فقرات اصلی نقاط قوت مبارزات دانشجویی در ماههای اوج خیزش انقلابی بوده اند.
در یک ماه و نیم اخیر این نقاط قوت در سطحی چند لایه مورد تعرض نهادهای امنیتی و حراستی قرار گرفته اند. علیرغم بکار گرفتن اشکال گوناگون تعرض در دانشگاه های مختلف، شباهت در کردار نشان از یک برنامه ریزی جامع در سطع کشور برای مقابله با جنبش دانشجوئی دارد. حراست دانشگاه ها، کمیته های انضباطی، روسای دانشگاه ها، نهادهای امنیتی، و شورای امنیت کشور از جمله نهادهائی هستند که ردّ پای آنها در سرکوب فعالین دانشجوئی به چشم می خورد.
تماس های تلفنی تهدیدآمیز با استفاده از شماره تلفنهای ناشناس ، احضار به حراست، کمیته های انضباطی و نهادهای امنیتی، بازجوئی های چندساعته، آواره کردن دانشجویان و بیرون کردن فعالین دانشجویی از خوابگاهها، تهدید خانواده ها، مجازات اساتیدی که با خط آزادی های آکادمیک و پیوند با مبارزات دانشجویی همدلی و همبستگی نشان دادند، اخذ تعهدنامه کتبی و غیرقانونی، منع موقت از تحصیل با احتساب در سنوات، عدم ابلاغ احکام صادر شده از سوی کمیته های انضباطی به دانشجو، تشدید و تداوم فرایند تعدیلسازی و آزادسازی آموزش، صدور احکام حبس، ممنوع الخروجی، و ممانعت از شرکت در فعالیت های سیاسی، عدم پذیرش وثیقه از دانشجویان زندانی، عدم اعزام زندانی به بیمارستان و جلوگیری از درمان آنها، دخالت مستقیم نماینده خامنه ای در دانشگاه ها و شورای امنیت کشور (شاک) در سرکوب فعالین دانشجوئی، سنگ اندازی در مسیر انتخابات شوراهای صنفی دانشجویان، دخالت غیرقانونی و ردّ صلاحیت دانشجویان کاندید برای تشکل های دانشجوئی، و اجرایی کردن احکام تعلیقی دانشجویان بخشی از شیوه های بکار گرفته شده برای درهم شکستن فعالین و سرکوب جنبش دانشجوئی بوده است.
مجازات دانشجویان از طریق محرومیت آنان از تسهیلات رفاهی با آزادسازی نرخ تغذیه را باید به عنوان یک لایه جدید و مضاعف فشار در کنار سایر لایه های درهم تنیده سرکوب دانشجویان در نظر داشت. سرکوب های صورت گرفته، از جمله یورش به غذا و خوابگاه دانشجویان، درآمیختگی مبارزات صنفی و سیاسی را در محیط دانشگاه مضاعف می کند و ابزاری برای توده ای تر شدن جنبش دانشجویی و برخورداری فعالین دانشجویی از حمایت توده دانشجویان به شمار می رود.
یورش سازمان یافته دستگاههای حراستی و امنیتی علیه فعالین دانشجویی و با هدف نابودی سنگر اصلی آزادی ها و حقوق دموکراتیک، یعنی دانشگاه، قطعا صدای جنبش دانشجویی را خاموش نخواهد کرد. فعالین این جنبش با بازشناسی نقاط قوت خود و آسیب شناسی نقاط ضعف، قطعا راهکارهای لازم برای تقویت مزیّت ها و نقاط قوت خود و تمرکز بر نقاط ضعف حاکمیت و نیروهای سرکوب را در پیش خواهند گرفت.
اتحاد کارگران انقلابی ایران 